پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 11 43 2019 09 23 The Effect of 6 Weeks Progressive Aerobic Training with Injection of Adipose Tissue-Derived Stem Cells on Nerve Growth Factor and Vascular Endothelial Growth Factor Levels in Streptozotocin-Induced Diabetic Rat’s Hippocampus اثر شش هفته تمرین هوازی فزاینده به‌همراه تزریق سلول‌های بنیادی مشتق از بافت چربی بر سطوح فاکتور رشد عصبی و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در هیپوکامپ رت‌های دیابتی‌شده با استرپتوزوسین 123 140 1734 10.22089/spj.2019.7401.1907 FA سید امید حمیدی پرچیکلایی دانشجوی دکترای فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران 0000-0001-8460-9486 سید عبداله هاشم ورزی استادیار فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران محسن پورقاسم استاد بیولوژی سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران Journal Article 2019 05 06 The purpose of this study was to investigate the effect of 6 weeks progressive aerobic training with tail injection of adipose tissue-derived stem cells on nerve growth factor (NGF and vascular endothelial growth factor (VEGF( levels in streptozotocin-Induced diabetic rat’s hippocampus. 48 rats (weight: 220-240 g and age: 9 week) were divided into 6 groups: control, sham ،control diabetes, diabetes+exercise, diabetes + stem cell, diabetes + exercise + stem cell. The exercise protocol was treadmill running for 5 days per week with intensity of 60-70% VO2max for 6 weeks. In the stem cell receiver group, Insulin Syringes with PBS / 5 ml contains 1/5*106 number of stem cells extracted from human adipose tissue of diabetic rats was injected into the tail vein. Diabetes was induced by injection of streptozotocin (60 mg/kg) dissolved in citrate buffer, pH 4.5 intraperitoneally. VEGF and NGF levels in the hippocampus were measured by ELISA. The levels of VEGF and NGF were significantly reduced in the diabetic group compared to the control (P = 0.0001). On the other hand, VEGF levels in the diabetic + exercise + cell group were significantly higher than other groups (P = 0.0001). Also, these levels were significantly increased in the diabetes + cell and diabetes + exercise groups compared with the control diabetes group(P = 0.0001). On the other hand, the level of NGF in the diabetic cell group was significantly higher than that of the other groups except for the group of diabetes (P = 0.0001). Also, these levels were significantly increased in the diabetes + cell and diabetes + exercise groups compared with the control diabetes group (P = 0.0001). Generally, the results showed that the levels of NGF and VEGF in the training group, stem cell and also in the combined group were significantly increased compared to the control group for diabetes. Therefore, it seems that each of the interventions, especially their combination, can be a controller factor against diabetes due to an increase in neurotrophic and vascular effects. <strong>هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی فزاینده به‌همراه تزریق درون‌دمی سلول‌های بنیادی مشتق از بافت چربی، بر میزان عامل رشد عصبی (NGF) و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در هیپوکامپ موش‌های دیابتی‌شده با استرپتوزوسین بود. تعداد 48 سر رت (با وزن تقریبی 240-220 گرم و سن نُه هفته) به شش گروه تقسیم شدند: کنترل، شم، دیابت، دیابت + تمرین، دیابت + سلول بنیادی و دیابت + تمرین + سلول بنیادی (ترکیبی). گروه تمرینی شش هفته و هفته‌ای پنج روز با شدت 70-60 درصد VO2max به تمرین روی نوار گردان پرداختند. در گروه دریافت‌کنندة سلول بنیادی، به کمک سرنگ انسولینی PBS /5 ml، حاوی 106 * 5/1 عدد سلول بنیادی استخراج‌شده از بافت چربی انسانی به سیاهرگ دم رت دیابتی تزریق شد. برای ایجاد مدل دیابت، STZ با دوز 60 میلی‌گرم در کیلوگرم در ترکیب با بافر سیترات و pH 5/4 به‌صورت درون‌صفاقی تزریق شد. سطح عامل رشد عصبی و فاکتور اندوتلیال عروقی هیپوکامپ موش‌ها با روش الایزا اندازه‌گیری شد. سطوح VEGF و NGF در گروه کنترل دیابت نسبت به کنترل کاهش معنا‌دار یافت (P = 0.0001). مقادیر VEGF در گروه دیابت + تمرین + سلول در مقایسه با سایر گروه‌ها افزایش معنا‌دار داشت (P = 0.0001). این شاخص در گروه دیابت + سلول و دیابت + تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنا‌دار یافت (P = 0.0001). در گروه دیابت + سلول + تمرین در مقایسه با سایر گروه‌ها به‌جز گروه دیابت + سلول افزایش‌ معنا‌داری در سطوح NGF مشاهده شد (P = 0.0001). همچنین، این شـاخص در گـروه دیابت + سـلول و گروه دیابت + تمرین نسبت به گروه کـنترل دیـابت افـزایش معـنا‌دار داشـت (P = 0.0001). به‌طورکلی، نتایج نشان داد که مقادیر NGF و VEGF در گروه تمرین، سلول بنیادی و همچنین، در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنادار یافت؛ بنابراین، به‌نظر می‌رسد که هرکدام از مداخله‌ها، به‌ویژه ترکیب آن‌ها می‌تواند به‌واسطة تأثیر افزایشی بر عوامل نوروتروفیک و عروقی، یک عامل کنترل‌کننده دربرابر بیماری دیابت باشد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_1734_ab2b41c63853f0a651ba9fbf502b0cd8.pdf