پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effect of High-Intensity Interval Training on Tumor Necrosis Factor-alpha Levels in Visceral and Subcutaneous Adipose Tissue and Insulin Resistance in Male Rats تأثیر تمرین تناوبی شدید بر سطوح عامل نکروز تومور آلفا در بافت چربی زیرپوستی و احشایی و مقاومت به انسولین در موش‌های صحرایی نر 17 30 860 10.22089/spj.2016.860 FA عبدالرضا کاظمی استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه ولی‌عصر (عج) رفسنجان 0000-0003-1082-6335 رسول اسلامی استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه علامه‌طباطبایی لطفعلی کریمقاسمی کارشناسی ارشد مرکز تحقیقات فیزیولوژی دانشگاه علوم پزشکی کرمان Journal Article 2015 05 25 The aim of the present study was to investigate the effects of 5 weeks of high-intensity interval training (HIIT) on TNF-α level in visceral and subcutaneous adipose tissue in male Wistar rats. Twenty male rats (age: 8 weeks, weight: 190 ± 10 g) were randomly divided into HIIT training and control groups. Training program consisted of high-intensity speed running. Training program was performed for 5 weeks, 5 sessions per week. In the first week, animals completed 6 high-intensity interval bouts in 2 minutes at 37 m/min with 1-min rest intervals. In the second, third, fourth and fifth weeks the number of bouts increased respectively to 7, 9, 10 and 12, and the speed increased respectively to 40, 43, 49, 52 m/min. Seventy-two hours after the last training session, animals was anesthetized with a cocktail of xialyzine and ketamine, and visceral and subcutaneous adipose was removed. ELISA method was used for TNF-α, glucose and insulin measurement. Independent-samples <em>t</em> test was used for data analysis and significance level was set at 0.05. The results indicated that five weeks of HIIT training caused significant decreases in visceral and subcutaneous levels of TNF-α and plasma insulin (P<0.001) as well as insulin resistance (P<0.01). However, the changes in plasma glucose was not significant (P=0.752). The results of the present study showed that high-intensity interval training decreased TNF-α levels in visceral and subcutaneous adipose tissue and also decreased plasma insulin. Moreover, this type of training can play a role in decreasing insulin resistance. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر پنج هفته تمرین تناوبی شدید بر سطوح عامل نکروز تومور آلفا در بافت چربی زیرپوستی و احشایی موش‌های صحرایی نر بود. بدین‌منظور، 20 سر موش صحرایی (با میانگین سنی هشت هفته و میانگین تودۀ بدنی 10±190 گرم) به‌صورت تصادفی به دو گروه تمرین تناوبی شدید و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامۀ تمرین تناوبی شدید به‌صورت پنج جلسه در هفته و به‌مدت پنج هفته اجرا گردید. حیوانات در هفتۀ اول با سرعت 37 متر بر دقیقه، شش وهلۀ دو دقیقه‌ای را با یک دقیقه استراحت فعالیت نمودند. در هفتۀ دوم، سوم، چهارم و پنجم تعداد وهله‌ها به‌ترتیب به 7، 9،10 و 12 مرحله رسید و سرعت نیز به 40،43،49 و 52 متر بر دقیقه افزایش یافت. همچنین، 72 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین و در حالت ناشتایی، حیوانات با استفاده از زایلازین و کتامین بیهوش شدند و بافت چربی احشایی و زیرپوستی آن‌ها استخراج گشت. همچنین، جهت سنجش عامل نکروز تومور آلفا، گلوکز و انسولین از روش الایزا استفاده شد و مقادیر گلوکز نیز به روش رنگ‌سنجی آنزیماتیک مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. علاوه‌براین، به‌منظور تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها، آزمون تی مستقل مورداستفاده قرار گرفت و سطح معناداری (05/0) در نظر گرفته شد. نتایج نشان می‌دهد که پنج هفته تمرین تناوبی شدید باعث کاهش معنادار سطوح عامل نکروز تومور آلفا در بافت چربی احشایی و زیر پوستی و انسولین پلاسمایی (P≤0.001) و نیز مقاومت به انسولین (P≤0.01) شده است. بااین‌حال، تغییرات در گلوکز پلاسما معنادار نمی‌باشد (P=0.752). درمجموع، نتایج حاصل از این پژوهش بیانگر این است که تمرین تناوبی شدید می‌تواند باعث کاهش سطوح عامل نکروز تومور آلفا در بافت چربی احشایی و زیرپوستی و نیز انسولین پلاسمایی شود. همچنین، این روش تمرینی می‌تواند در کاهش مقاومت به انسولین نیز نقش داشته باشد. https://spj.ssrc.ac.ir/article_860_fc49306d97602c8ed1be1dfbf0835ead.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effects of Ischemic Preconditioning in Different Limbs on Performance in Judo Athletes بررسی اثر پیش‌آماده‌سازی ایسکمی در اندام‌های مختلف بر عملکرد جودوکارن 31 48 861 10.22089/spj.2016.861 FA امین فرزانه حصاری دانشجوی دکتری دانشگاه حکیم سبزواری 0000-0003-3477-8286 سید علیرضا حسینی کاخک دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه حکیم سبزواری محمد رضا حامدی نیا استاد دانشگاه حکیم سبزواری Journal Article 2015 06 29 The purpose of this study was to determine the effect of ischemic preconditioning (IPC) in upper limb, lower limb, and combined lower and upper limbs on specific judo fitness test (SJFT) and anaerobic performance in judo athletes. In a randomized, crossover design, 13 judo athletes participated in this study and performed two SJFT with 90 second between trials and a RAST after 15 min rest, in four conditions: IPC Treatment in arms, legs, arms and legs, and a sham intervention. IPC treatment consisted of three 5-minute bouts of ischemia, followed by 5 minutes of reperfusion. One-way repeated measures ANOVA and Bonferroni post-hoc test was used. IPC treatment in arms and legs resulted in increased number of total throws and improved index of SJFT2, peak power and mean power compared with other conditions (P≤0.05). IPC treatment in arms and legs also decreased the rate of perceives exertion compared with other conditions (P≤0.05). In conclusion, if ischemic preconditioning is applied in more limbs and with greater muscular tissue, it will improve SJFT and anaerobic power in judo athletes. <strong>هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر مداخلۀ پیش‌آماده‌سازی ایسکمی با سه وضعیت اعمال در بالاتنه، پایین‌تنه و ترکیب بالاتنه با پایین‌تنه بر اجرای آزمون ویژۀ جودو و عملکرد بی‌هوازی جودوکاران بود. 13 جودوکار به‌صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت نمودند. هر آزمودنی در چهار جلسۀ مجزا و به‌صورت تصادفی و موازنۀ متقابل، دو آزمون ویژۀ جودوی متوالی با فاصلۀ 90 ثانیه و پس از 15 دقیقه و نیز یک آزمون بی‌هوازی رست را در چهار وضعیت بدون اعمال ایسکمی (وضعیت کنترل)، اعمال ایسکمی در دست، اعمال ایسکمی در پا و نیز اعمال ایسکمی به‌صورت هم‌زمان در دست و پا اجرا کرد. شایان‌ذکر است که مداخلۀ پیش‌آماده‌سازی ایسکمی در سه دور پنج دقیقه‌ای انسداد با پنج دقیقه رپرفیوژن متعاقب انجام شد. همچنین، درادامه از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه‌های تکراری و آزمون تعقیبی بون‌فرونی استفاده گردید. نتایج نشان می‌دهد که در وضعیت اعمال ایسکمی هم‌زمان در دست و پا، شاخص آزمون ویژۀ جودوی دوم کمتر از وضعیت‌های دیگر و تعداد اجراها در آزمون دوم جودو و همینطور حداکثر و میانگین برون‌ده توان به‌صورت معناداری بیشتر از دیگر وضعیت‌ها بود (</strong><strong>P≤0.05</strong><strong>). همچنین، میزان درک فشار در وضعیت اعمال پیش‌آماده‌سازی ایسکمی هم‌زمان در دست و پا کمتر از سایر وضعیت‌ها بود</strong><strong>(</strong><strong>P≤0.05</strong><strong>). طبق یافته‌های پژوهش به‌نظر می‌رسد که اگر پیش‌آماده‌سازی ایسکمیک در اندام‌های بیشتر و با حجم عضلانی بزرگ‌تری اعمال شود، بر اجرای آزمون ویژۀ جودو و عملکرد بی‌هوازی جودوکاران اثر بیشتری دارد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_861_f9a40a4780f5e1306c46f1c8daecee3b.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 Effect of One Session of Aerobic Training on Serum Levels of Adipolin and Some Inflammatory Factors in Postmenopausal Women تأثیر یک جلسه تمرین هوازی بر سطوح سرمی آدیپولین و برخی عوامل التهابی در زنان یائسه 49 66 868 10.22089/spj.2016.868 FA نجمه رضائیان استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد، گروه تربیت بدنی، بجنورد، ایران علی اصغر رواسی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران‌ رحمن سوری دانشیار فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران‌ علی اکبرنژاد دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران‌ سید عباس میرشفیعی استاد و مدیر‌گروه بخش ایمونولوژی، گروه پاتوبیولوژی دانشکدۀ بهداشت دانشگاه علوم‌‌پزشکی تهران فرزانه توفیقی زواره کارشناس ‌ارشد ایمونولوژی، کارشناس آزمایشگاه بخش ایمونولوژی، گروه پاتوبیولوژی دانشکدۀ بهداشت دانشگاه علوم‌پزشکی تهران‌ Journal Article 2015 08 24 This study investigated the effect of acute aerobic exercise on serum levels of adipolin, furin, transforming growth factor β1 (TGF-β1), tumor necrosis factor-α (TNF-α) and insulin resistance index (HOMA-IR) in postmenopausal women. Eighteen sedentary postmenopausal obese women (BMI=30.2 ± 2.7 kg/m², age=57 ± 4.8 years) were randomly assigned to experimental and control groups. Subjects in experimental group participated in acute aerobic exercise of running on treadmill at 60–70% of maximal heart rate for 30 minutes. Serum levels of adipolin, furin, TGF-β1, TNF-α, insulin and fasting glucose were measured before and immediately after exercise session. Statistical analysis was done by paired- and independent-samples t test and Pearson correlation at significance level of P0.05). Furthermore, changes of adipolin between experimental and control groups were significant (P=0.046). Moreover, post training changes of adipolin negatively correlated with changes of insulin levels (P=0.001). It seems that changes in inflammatory and metabolic profiles cannot be the major reason of adipolin changes in response to an acute moderate-intensity aerobic exercise in sedentarypostmenopausal obese women, and more research is necessary to identify the underlying mechanism. <strong>در پژوهش حاضر، تأثیر یک جلسه تمرین هوازی ‌بر سطوح سرمی آدیپولین، فورین، فاکتور رشد تغییر‌دهندۀ بتا1 (</strong><strong>TGF-β1</strong><strong>)، فاکتور نکروز‌‌کنندۀ تومور آلفا (</strong><strong>TNF-α</strong><strong>) و شاخص مقاومت به انسولین (</strong><strong>HOMA-IR</strong><strong>) در زنان یائسه مورد‌‌بررسی قرار گرفت. بدین‌‌منظور، 18 زن چاق یائسه و غیر‌فعال (با شاخص تودۀ بدنی 2/7</strong><strong>±</strong><strong>30/2 کیلوگرم بر مترمربع و میانگین سنی 4</strong><strong>±</strong><strong>57/8 سال‌) به‌طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به‌مدت 30 دقیقه در یک جلسه دویدن روی تردمیل با شدت 70ـ60 درصد ضربان قلب بیشینه‌ شرکت نمود و سطوح سرمی آدیپولین، فورین، </strong><strong>TGF-β1</strong><strong>، </strong><strong>TNF-α</strong><strong>، انسولین و گلوکز ناشتای آن‌ها پس از پایان جلسۀ تمرین اندازه‌گیری شد‌. تجزیه‌و‌تحلیل داده­ها نیز با استفاده از آزمون تی زوجی، تی مستقل و آزمون هم‌بستگی پیرسون در سطح معناداری (</strong><strong>P<0.05</strong><strong>) انجام گرفت. نتایج نشان می‌دهد که اجرای یک جلسه تمرینات هوازی به‌ترتیب موجب کاهش و افزایش معنا­دار سطوح آدیپولین (</strong><strong>P=0.049</strong><strong>) و فورین (</strong><strong>P=0.001</strong><strong>) شده است، اما تغییر معنا­داری در سطوح </strong><strong>TGF-β1</strong><strong>، </strong><strong>TNF-α</strong><strong>، انسولین، گلوکز و </strong><strong>HOMA-IR</strong><strong> مشاهده نمی‌شود (</strong><strong>P>0.05</strong><strong>). قابل‌ذکر است که تنها تغییرات آدیپولین بین دو گروه تجربی و کنترل معنا­دار می‌باشد (</strong><strong>P=0.046</strong><strong>). علاوه‌براین، پس از</strong><strong>یک جلسه تمرین هوازی، بین تغییرات آدیپولین با تغییرات انسولین ارتباط منفی و معنا­داری مشاهده می‌شود (</strong><strong>P=0.001</strong><strong>). چنین به‌نظر می‌رسد که تغییرات نیم‌رخ التهابی و متابولیکی نمی‌تواند علت اصلی تغییرات آدیپولین در پاسخ به یک جلسه</strong><strong>تمرین هوازی با شدت</strong><strong>متوسط در زنان چاق یائسه و کم‌تحرک باشد و انجام مطالعات بیشتر جهت درک سازوکار درگیر، ضروری می‌باشد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_868_dd45045f8c68db9f54e70c67048d32e8.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 Effect of 12 Weeks of Moderate-Intensity Aerobic Training on Bone Density and Serum Indices of Bone in Sedentary Postmenopausal Women تأثیر 12 هفته تمرینات هوازی شدت متوسط بر تراکم استخوانی و شاخص‌های سرمی استخوان در زنان یائسة کم‌تحرک 67 84 862 10.22089/spj.2016.862 FA عباس مآل اندیش دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه ارومیه بختیار ترتیبیان دانشیار فیزیولوژی ورزشی گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه علامه طباطبائی 0000-0002-4653-5620 محمد رحمتی یامچی دانشیار بیوشیمی بالینی مرکز تحقیقات کاربردی دارویی دانشگاه علوم پزشکی تبریز Journal Article 2015 09 07 The purpose of this study was to investigate the effect of 12 weeks of moderate-intensity aerobic training on lumbar spine and femoral neck bone mineral density (BMD) and serum levels of calcium and phosphorus in sedentary postmenopausal women. The statistical population was all healthy and sedentary postmenopausal women, 55–70 years old, in Urmia city. Therefore, 20 healthy, sedentary postmenopausal women (age: 60.12 ± 2.12, height: 156.71 ± 6.17 cm, weight: 72.47 ± 10.28 kg, and BMI: 29.46 ± 3.24 kg/m²) volunteered for this study and, after being assessed for eligibility, were randomly divided into exercise (n=11) and control (n=9) groups. The exercise group performed a 12-week moderate-intensity aerobic training of walking and jogging modality at 65–70% maximal heart rate, three days a week, 50–60 min per session in the morning. The Control group participated in no intervention. Densitometry and blood sampling were performed at baseline and post-training in order to measure bone density and serum markers in the exercise and control groups. Evaluation of the lumbar spine and femoral neck BMD were measured by DXA machine and serum levels of calcium and phosphorus were assessed by Auto analyzer and Biotechnical Instrument, Italy, respectively. Data analysis included descriptive and inferential (ANCOVA test) statistics using SPSS 23, and the significance level was set at P ≥0.05. The results showed no significant difference on lumbar spine and femoral neck BMD and T Scores between exercise and control groups after the training program (P>0.05). Also, no significant difference was found in serum levels of calcium and phosphorus (P>0.05). Furthermore, the inter-group results showed no significant difference in any of the variables (P>0.05). The results suggest that 12 weeks of moderate-intensity training such as walking and jogging program has no effect on bone density and serum levels of calcium and phosphorus in postmenopausal women. <strong>هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر 12 هفته‌ای تمرین هوازی با شدت متوسط بر تراکم مواد معدنی استخوانی مهره‌های کمری و گردن ران و نیز سطوح سرمی کلسیم و فسفر در زنان یائسة کم‌تحرک بود. جامعة آماری این پژوهش را زنان یائسة سالم و کم‌تحرک 55 تا 70 سالۀ شهرستان ارومیه تشکیل دادند. جهت انجام پژوهش، 20 زن یائسة سالم و کم‌تحرک داوطلب و واجد شرایط (با میانگین سنی 12/2</strong><strong>±</strong><strong>60 سال، قد 17/6</strong><strong>±</strong><strong>71/156 سانتی‌متر، وزن 28/10</strong><strong>±</strong><strong>47/72 کیلوگرم و شاخص تودة بدن 24/3</strong><strong>±</strong><strong>46/29 کیلوگرم بر مترمربع) به‌صورت تصادفی در دو گروه فعالیت ورزشی (11 زن) و کنترل (نه زن) قرار گرفتند. گروه فعالیت ورزشی به‌مدت 12 هفته، هر هفته سه جلسه و در هر جلسه به‌مدت 50 تا 60 دقیقه تمرین هوازی پیاده‌روی و دوی سبک با شدت 65 الی 70 درصد حداکثر ضربان قلب را در نوبت صبح اجرا کرد، اما گروه کنترل در هیچ مداخله‌ای شرکت نداشت. شایان‌ذکر است که 24 ساعت قبل و نیز پس از 12 هفته برنامة تمرینی، به‌منظور اندازه‌گیری تراکم استخوانی و شاخص‌های سرمی، به‌ترتیب دانسیتومتری و نمونه</strong><strong>‌</strong><strong>گیری خون از گروه فعالیت ورزشی و کنترل به‌عمل آمد. همچنین، ارزیابی تراکم استخوانی مهره‌های کمری و گردن ران با دستگاه دگزا انجام شد و ارزیابی سطوح سرمی کلسیم و فسفر به‌ترتیب با دستگاه‌های اتوآنالایزر و بیوتکنیکال این‌استرومنت ایتالیا صورت گرفت. علاوه‌براین، اطلاعات مربوطه با به‌کارگیری روش آماری توصیفی و استنباطی آنکوا در سطح معناداری (</strong><strong>0.05</strong><strong>≥</strong><strong>P</strong><strong>) و با استفاده از نرم‌افزار اس. پی. اس. اس نسخة 23 تجزیه‌و‌تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که در گروه فعالیت ورزشی در مقایسه با گروه کنترل پس از 12 هفته تمرین هوازی شدت متوسط، تفاوت معناداری در تراکم استخوانی مهره‌های کمری و گردن ران، تی اسکور مهره‌های کمری و گردن ران و نیز سطوح سرمی کلسیم و فسفر مشاهده نمی‌شود (</strong><strong>P>0.05</strong><strong>). نتایج درون‌گروهی نیز تفاوت معناداری را در هیچ‌یک از متغیرها نشان نمی‌دهد (</strong><strong>P>0.05</strong><strong>). به­طورکلی، یافته‌ها بیانگر آن است که 12 هفته برنامة فعالیت</strong><strong>ورزشی هوازی با شدت متوسط مانند پیاده‌روی و دوی سبک، تأثیری بر تراکم استخوانی و سطوح سرمی کلسیم و فسفر ندارد. </strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_862_5ec91aac30eae62f4140325d09b9afd0.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effects of Aerobic Training on Expression of Bcl-2 and miR-15 and Bcl-2 Protein in Tumor Tissue in Mice with Breast Cancer اثر هشت هفته تمرین هوازی بر بیان ژنهای BcL2 و miR-15 و پروتئین BcL2 بافت تومور موش‌های مبتلا به سرطان پستان 85 100 896 10.22089/spj.2016.896 FA اشرف امینی استادیار فیزیولوژی ورزش دانشگاه صنعتی امیرکبیر عباسعلی گائینی استاد‌ فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران سیروس چوبینه دانشیار‌ فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران 0000-0003-4466-0986 محمد رضا کردی دانشیار‌ فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران 0000-0002-7999-4292 شعبان علیزاده دانشیار‌ دانشگاه تهران، دکتری تخصصی هماتولوژی و بانک خون Journal Article 2015 09 07 Aerobic training reduces breast cancer tumor growth. This study evaluated the expression of Bcl-2, miR-15, and Bcl-2 protein as a positive mechanism induced by aerobic training. Twenty BALB/c mice (5–6 weeks, 16–17 g) were injected with MC4-L2 mammary cancer cells. Then, they were randomly divided to exercise and control groups (n=10) and 48 hours after the last exercise session, they were scarified and blood and tissue samples were collected and stored in -70ᵒC. Expression of miR-15 and Bcl-2 were analyzed with Real- time PCR and ELISA. The expression level of Bcl-2 gene and protein as well as and tumor growth were significantly decreased in exercise group compared with control group (P<0.001). Also, miR-15 expression increased significantly in exercise group compared with control group (P<0.001). Overall, it seems that overexpression of miR-15 and decreased expression of Bcl-2 gene and protein induced by aerobic exercise training was effective in reducing tumor growth rate. <strong>تمرین هوازی، رشد تومور سرطان پستان را کاهش می‌دهد. پژوهش حاضر، تغییر بیان ژن </strong><strong>miR-15</strong><strong> و </strong><strong>BcL2</strong><strong> و پروتئین </strong><strong>BcL2</strong><strong> را به‌عنوان سازوکارهای مثبت ناشی از تمرین هوازی در سرطان پستان مورد‌بررسی قرار داده است. بدین‌منظور، ‌20 سر موش بالب 30 ماده (پنج تا شش هفته‌ای‌ با میانگین تودۀ بدنی 17ـ16 گرم) با تزریق سلول‌های سرطانی </strong><strong>MC4-L2</strong><strong>‌ به سرطان مبتلا شدند. سپس، به‌صورت تصادفی به دو گروه 10 نفری تمرین و کنترل تقسیم گردیدند. در ادامه و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین، قربانی گشتند و نمونه‌های ‌بافتی آن‌ها برداشته شد و در دمای 70- درجه ذخیره گردید. شایان‌ذکر است که میزان بیان </strong><strong>miR-15</strong><strong> و </strong><strong>BcL2</strong><strong> بافت تومور به روش ریل تایم </strong><strong>–</strong><strong>پی‌سی‌‌ار و میزان بیان پروتئین </strong><strong>BcL2</strong><strong> با استفاده از روش</strong><strong>الایزا اندازه‌گیری شد. نتایج نشان می‌دهد که بیان ژن و پروتئین </strong><strong>BcL2</strong><strong> و نسبت رشد تومور، به‌شکل معناداری (</strong><strong>0.001</strong><strong>></strong><strong>P</strong><strong>) در گروه تمرین در‌مقایسه با گروه کنترل کاهش یافته است و بیان </strong><strong>miR-15</strong><strong> در گروه تمرین، افزایش معناداری را در‌مقایسه با گروه کنترل نشان می‌دهد (</strong><strong>0.001</strong><strong>></strong><strong>P</strong><strong>). در‌مجموع، به‌نظر می‌رسد افزایش بیان ژن    </strong><strong>miR-15</strong><strong> و کاهش بیان ژن و پروتئین </strong><strong>BcL2</strong><strong>‌ ناشی از تمرین هوازی، در کاهش نسبت رشد تومور در گروه تمرین مؤثر بوده است. </strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_896_061412e4a03c02f9902576ec55ebbe77.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effect of 8 Weeks Aerobic Training After Bone Marrow Stem Cells Transplantation on Striatum VEGF and DA Levels in Parkinson Rats Model اثر هشت هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول‌های بنیادی مغز استخوان بر سطوح فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و دوپامین جسم مخطط موش‌های مدل پارکینسون 101 114 869 10.22089/spj.2016.869 FA سید عبداله هاشم ورزی دانشجوی دکتری ‌فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران علی حیدریان پور دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران ضیاء فلاح محمدی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران 0000-0002-9214-0195 محسن پورقاسم استاد مرکز تحقیقات بیولوژی سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی بابل Journal Article 2015 09 14 Stem cells transplantation and exercise training are including of Non-drug treatment option that have been considered for the treatment of Parkinson's disease. The purpose of this study was to investigate the effect of 8 weeks aerobic training on striatum VEGF and DA levels in parkinsonian rats after transplantation of bone marrow stem cells. 35 male rats with the age of 7 weeks and weight 250-300 gr, were divided randomly into healthy control group and parkinsonian groups included of control, cell treatment, Exercise and cell treatment + Exercise. To create a model of Parkinson's, the striatum was destroyed by 6-hydroxy-dopamine injection into the striatum through stereotaxic apparatus and then was used apomorphine rotational test for confirm it. For isolation of bone marrow stem cells, bone marrow of femur and tibia of male rats 6-8 weeks were used. After cultivation, approximately 105 cells in 2 microliter of medium were injected through the channel into the striatum of cell recipient groups. ٍExercise was included 8 weeks of running on the treadmill with a speed of 15 meters per minute in 2 bouts for 5 days in per week. VEGF and DA measured by ELISA method. The results show that, striatum VEGF and DA levels increased significantly in Exercise, Stem cells and specially Stem cells + Exercise groups related to Parkinson group (P≤0.05). Generally, the results of this study approved the positive effect of 8 weeks treadmill exercise in parkinsonian rats after bone marrow stem cell transplantation which can be considered as a non-drug therapeutic manner in Parkinson’s disease. <strong>هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و دوپامین جسم مخطط در موش‌های پارکینسونی، پس از پیوند سلول‌های بنیادی مغز استخوان بود. بدین‌منظور، 35 موش صحرایی نر هفت هفته‌ای‌ با وزن 300ـ250 گرم‌ به‌صورت تصادفی به گروه‌‌های کنترل سالم، پارکینسونی کنترل، سلول‌درمانی، تمرین و سلول‌درمانی + تمرین تقسیم شدند. برای ایجاد مدل پارکینسونی، تخریب جسم مخطط با تزریق پنج میکروگرم محلول شش- هیدروکسی دوپامین به‌صورت استریوتاکسی صورت گرفت و برای تأیید آن از آزمون چرخشی آپومورفین استفاده شد. علاوه‌براین، به‌منظور جداسازی سلول‌های بنیادی، از مغز استخوان ران و درشت‌نی موش‌های صحرایی نر شش تا هشت هفته‌ای استفاده شد که پس از کشت، حدود 105 سلول در دو میکرولیتر محیط از طریق کانال به داخل جسم مخطط گروه‌های دریافت‌کنندۀ سلول تزریق شد. همچنین، تمرین شامل هشت هفته دویدن روی نوارگردان با سرعت 15 متر بر دقیقه در دو وهلۀ 15 دقیقه</strong><strong>‌</strong><strong>ای و پنج روز در هفته بود. قابل‌ذکر است که فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و دوپامین به روش الایزا اندازه‌گیری شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که مقادیر فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و دوپامین جسم مخطط در گروه تمرین، سلول و به‌ویژه تمرین + سلول، افزایش معناداری نسبت به گروه کنترل پارکینسون داشته است (</strong><strong>0.05</strong><strong>P≤</strong><strong>). به‌طور‌کلی، نتایج پژوهش حاضر، اثر مثبت هشت هفته تمرین روی نوارگردان در موش­های پارکینسونی پیوند‌شده با سلول‌های بنیادی مغز استخوان را مورد‌تأیید قرار داد که می‌تواند به‌عنوان یک روش کمک‌کننده به درمان غیردارویی مورد‌توجه قرار گیرد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_869_49c9adb18e44be0711a94e827042f630.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 Effects of Combination Training on Fetuin A, C-Reactive Protein and Some Biochemical Parameters in Hemodialysis Patients تأثیر تمرین ترکیبی بر فتوئین A، پروتئین واکنشگر C و برخی پارامترهای بیوشیمیایی در بیماران همودیالیزی 115 130 870 10.22089/spj.2016.870 FA رقیه فخرپور استادیار گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهید‌ مدنی آذربایجان 0000-0003-4550-4934 خسرو ابراهیم استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهید ‌بهشتی تهران 0000-0001-9555-525x سجاد احمدی زاد دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهید ‌بهشتی تهران 0000-0001-5859-3556 حمید طیبی خسروشاهی استاد گروه نفرولوژی، دانشگاه علوم‌پزشکی تبریز Journal Article 2015 11 14 Death from coronary heart diseases in patients with chronic kidney diseases is increasing widely.  The aim of this study was to evaluate the efficacy of a regular combined exercise program during dialysis on cardiovascular diseases risk factors. Forty-five hemodialysis patients (age: 61 ± 9.02, weight: 69 ± 11.25 kg) were randomly divided into two training (n=24) and control groups (n=21). The exercise group patients participated in a 16-week combined exercise program during dialysis. The training program included foot pedal ergometer and leg resistance exercises using weights during dialysis sessions three times a week. Parameters associated with cardiovascular disease (Fetuin A and C-reactive protein), factors related to renal function, and quality of life were measured before and after the training program period. Based on the results, four months of combination training improved the quality of life and physical functions of hemodialysis patients. There was no significant difference in C-reactive protein and Fetuin A levels among patients (P<0.05).‍ Changes in some factors related to vascular calcification and also improvement in the quality of life shows the positive effects of physical activity on these patients. As the initial levels of C-reactive protein in these patients is high, and the baseline levels of Fetuin A is low, the anti-inflammatory effects of exercise training, which is seen among normal population, may not be seen in these dialysis patients with extensive inflammation. <br />  <strong> هدف از این پژوهش، ارزیابی اثر‌بخشی تمرینات منظم ترکیبی حین دیالیز بر فاکتورهای خطر مداخله‌گر در بیماری‌های قلبی ـ عروقی بود. بدین‌منظور، ‌‌45 ‌بیمار همودیالیزی (با میانگین سنی 9/02</strong>± <strong>61 سال و وزن 11/25</strong>± <strong>69 کیلوگرم)‌ به‌طور تصادفی در دو گروه تمرین (24 نفر) و‌ کنترل (21 نفر) جای گرفتند. گروه</strong> <strong>تمرین</strong> <strong>در</strong> <strong>یک دوره</strong> <strong>برنامۀ</strong> <strong>تمرین ترکیبی</strong> <strong>16 هفته‌ای</strong> <strong>شرکت</strong> <strong>نمود که تمرینات آن‌ها شامل: رکاب‌زدن به‌وسیلۀ ارگومتر و تمرینات مقاومتی پا با استفاده از وزنه در طول سه جلسۀ هفتگی دیالیز بود. پیش از شروع تمرینات و پس از پایان دورۀ تمرینی، پارامترهای مرتبط با بیماری قلبی ـ عروقی (فتوئین </strong>A<strong> و</strong> <strong>پروتئین</strong> <strong>واکنشگر </strong>C<strong>) و فاکتورهای مرتبط با عملکرد کلیه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری گردید. ‌نتایج نشان می‌دهند که چهار ماه تمرین ترکیبی فزاینده موجب بهبود کیفیت زندگی و عملکرد بدنی بیماران دیالیزی می‌شود. براساس نتایج، تغییر معنا‌داری در مقدار فتوئین </strong>A<strong> و پروتئین واکنشگر </strong>C<strong> در اثر تمرین مشاهده نمی‌شود</strong> <strong>(</strong>P>0.05<strong>)، اما تغییر در برخی فاکتورهای مرتبط با کلسیفیکاسیون عروقی و نیز بهبود کیفیت زندگی، نشان‌دهندۀ اثر مثبت فعالیت بر این بیماران می‌باشد. با توجه به این‌که سطح اولیۀ پروتئین واکنشگر </strong>C<strong> در این بیماران بالا بوده و مقدار سطح پایه و اولیۀ فتوئین </strong>A<strong> در ‌آن‌ها بسیار پایین‌تر از افراد عادی می‌باشد، تأثیرات غیرالتهابی معنا‌دار تمرین ورزشی که در جمعیت عادی دیده می‌شود ممکن است در ‌بیماران دارای التهاب گسترده مانند بیماران دیالیزی کافی نباشد. </strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_870_22fb0cee7e1f3bde58293de743871417.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effects of Musical Auditory Stimuli on Heart Rate Variability at Rest, Exercise and Recovery Conditions تأثیر محرک صوتی موزیکال بر تغییرپذیری ضربان قلب طی شرایط استراحت‌، فعالیت بدنی و بازگشت به حالت اولیه 131 152 892 10.22089/spj.2016.892 FA محمدرضا ذوالفقاری استادیار فیزیولوژی ورزشی دانشگاه ارومیه یحیی آصفی دانشجوی دکتر‌ی فیزیولوژی ورزشی دانشگاه ارومیه کمال خادم وطن دانشیار گروه قلب دانشگاه علوم‌پزشکی ارومیه Journal Article 2015 11 30 The objective of this research was to evaluate the response of autonomic nervous system to different auditory stimuli rhythms in rest, exercise and recovery conditions. For this purpose, 14 physical education students with an average age of 21.5 ± 0.79 years, weight 64.9 + 88.42 kg, body mass index 20.2 ± 72.25 kg/m² and height 176.3 ± 83.99 cm were recruited and evaluated at four separate sessions (without music, metronome, regular auditory stimulus, irregular sound stimulus). In each occasion, during three phases of rest, exercise and recovery, a 12-lead electrocardiogram was recorded. Heart rate variability was measured with a total recording time of 10 min at rest, 10 min at exercise and 15 min at recovery phases. Analysis of repeated measures ANOVA showed no significant effect of auditory stimulus on heart rate variability during rest phase. In contrast to the resting phase, during exercise phase auditory stimuli significantly reduced heart rate variability. Especially, the effects of syncopated and regular auditory stimuli were more prominent. Similar to rest phase, during recovery phase, heart rate variability indices did not change significantly. The findings of this study showed that entrainment with auditory stimuli  affected heart rate variability. Also, the heart rate variability response was influenced by the auditory stimuli structure. In sum, entrainment with auditory stimuli decreased heart rate variability.  <strong>هدف از این پژوهش، بررسی پاسخ تغییرپذیری ضربان قلب به محرک صوتی ریتمیک طی سه شرایط استراحت، فعالیت ‌بدنی و بازگشت به حالت اولیه می‌باشد. بدین‌منظور، 14 دانشجوی پسر رشتۀ تربیت‌بدنی (با میانگین سنی 79/0+5/21 سال، وزن 42/88+9/64 کیلوگرم، شاخص تودۀ بدن 25/72+2/20 کیلوگرم بر متر‌مربع و قد 99/83+3/176 سانتی‌متر) انتخاب شدند و طی چهار جلسۀ مجزا (بدون موسیقی، مترونوم، محرک صوتی منظم و محرک صوتی نا‌‌منظم) مورد‌ارزیابی قرار گرفتند و الکتروکاردیوگرام آزمون‌دهنده‌ها طی چهار جلسه و هر جلسه در سه مرحلۀ استراحت، فعالیت ‌بدنی و بازگشت به حالت اولیه اندازه‌گیری و ثبت گردید. همچنین، با استفاده از نوار الکتروکاردیو‌گرام، تغییر‌پذیری ضربان قلب مربوط به مراحل فوق مورد‌ارزیابی قرار گرفت‌. تجزیه‌و‌تحلیل تغییر‌پذیری ضربان قلب با استفاده از آزمون آنوا با اندازه‌گیری مکرر نشان می‌دهد که طی مرحلۀ استراحت، محرک صوتی تأثیر معناداری بر تغییر‌پذیری ضربان قلب نداشته است. ‌نتایج بیانگر این است که طی مرحلۀ فعالیت ‌بدنی، محرک صوتی (به‌ویژه شرایط سنگ‌کوب و غیر‌سنگ‌کوب) سطح تغییر‌پذیری ضربان قلب را به‌طور معناداری کاهش داده است. علاوه‌براین، همانند شرایط استراحت، تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها حاکی از این است که طی مرحلۀ بازگشت به حالت اولیه، محرک صوتی تأثیر معناداری بر تغییر‌پذیری ضربان قلب نداشته است. براساس یافته‌ها دریافت می‌شود که هم‌زمانی با محرک صوتی، بر تغییر‌پذیری ضربان قلب تأثیر‌گذار بوده و تغییر‌پذیری ضربان قلب، تحت‌تأثیر ساختار محرک صوتی قرار گرفته است. در‌مجموع، هم‌زمانی با محرک صوتی توانسته است تغییر‌پذیری ضربان قلب را کاهش دهد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_892_c2aee86157b4a40b78132f1e71a9e6f1.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effect of 12 Weeks of Aerobic Training at Fatmax Intensity and Calorie Restriction on Plasma Apelin 36 Levels and Insulin Resistance in Overweight Men تأثیر 12 هفته تمرین هوازی با شدت بیشینه اکسیداسیون چربی و محدودیت کالری بر سطوح آپلین 36 پلاسما و مقاومت به انسولین در مردان دارای اضافه‌وزن 153 168 872 10.22089/spj.2016.872 FA محمد گله داری استادیار گروه تربیت بدنی/ واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی. 0000-0002-0414-6520 آرزو بنائی کارشناس ارشد فیزیولوژی/ واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی Journal Article 2015 12 15 The aim of the present study was to investigate the simultaneous effects of calorie restriction and aerobic exercise training on plasma apelin 36 and insulin resistance. A total of 20 overweight men volunteered for participation (age: 31.5 ± 6.3 yr, height 179.5 ± 4.4 cm, weight 97.7 ± 13 kg, fat percent: 36.5 ± 3.9, BMI: 30.3 ± 3.7) and randomly were divided into two groups: calorie restriction (CR, n=8) and calorie restriction plus aerobic exercise training (CR+E, n=12). Calorie restriction was 500 kcal/day and 350 kcal/day for CR and CR+E, respectively. Aerobic training was performed three times per week for 12 weeks at 60–65% VO₂peak. Body composition, plasma apelin 36, fasting insulin, fasting glucose and TNF-α were measured before the intervention period and 72 h after the last training session. The significance level was set at 0.05. Paired-samples t test demonstrated significant decreases in body weight, BMI (P<0.001), abdominal fat mass, fasting insulin and plasma apelin 36 (P<0.05) in both group. Only in CR+E group, fat percent (P<0.001), plasma TNF-α (P<0.005) and HOMA-IR (P<0.002) decreased significantly. The independent-samples t test demonstrated that CR+E induced a greater decrease in fat percent, abdominal fat mass, TNF-α, fasting insulin, fasting glucose and HOMA-IR compared with CR. There was no significant difference between groups in apelin 36 changes. The present study demonstrated that despite similar effects of two protocol on plasma apelin 36, combination of aerobic training and calorie restriction was a more effective method for improving insulin resistance and decreasing systemic inflammation than calorie restriction alone. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هم‌‌زمان محدودیت کالری و تمرین هوازی بر سطح آپلین36 پلاسما و مقاومت به انسولین می‌باشد. بدین‌منظور، ‌20 مرد داوطلب دارای اضافه‌‌وزن (با میانگین سنی 3/6 ± 5/31 سال، قد 4/4 ± 5/179 سانتی‌‌متر، وزن 13 ± 7/97 کیلوگرم، درصد چربی 9/3 ± 5/36 درصد و شاخص توده بدن 7/3 ± 3/30)به‌‌طور تصادفی به دو گروه محدودیت کالری (8=n) و ترکیب محدودیت کالری و تمرین هوازی (12=n) تقسیم شدند. کسر کالری در گروه محدودیت کالری، 500 و در گروه ترکیبی، 350 کیلو‌‌کالری در روز بود. تمرین هوازی به‌مدت 12 هفته و سه روز در هفته با شدت 65 ـ‌60 درصد اوج اکسیژن مصرفی اجرا شد. ترکیب بدن، غلظت آپلین36 پلاسما، انسولین و قند‌‌خون ناشتا و TNF-α پیش از مداخله و 72 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین اندازه‌گیری گردید. سطح معناداری نیز (PP)، تودۀ چربی شکمی، انسولین ناشتا و آپلین 36 (0.05>P)‌در هر دو گروه می‌‌باشد. با‌‌این‌‌وجود، درصد چربی (0.001>P)، غلظت TNF-α پلاسما (0.005≥P) و شاخص مقاومت به انسولین (0.002≥P)، تنها در گروه ترکیبی کاهش یافته است. علاوه‌‌بر‌این، نتایج آزمون تی مستقل حاکی از این است که میزان کاهش درصد چربی، تودۀ چربی شکمی، TNF-α، انسولین ناشتا، گلوکز ناشتا و شاخص مقاومت به انسولین در گروه ترکیبی، بیشتر از گروه محدودیت کالری است. قابل‌‌ذکر است که کاهش آپلین 36 در هر دو گروه مشابه می‌‌باشد. به‌‌طور‌کلی، یافته‌‌ها بیانگر این است که ترکیب تمرین هوازی و محدودیت کالری، روش مؤثرتری برای بهبود مقاومت به انسولین و کاهش التهاب سیستمیک می‌‌باشد، اما تأثیر آن بر آپلین 36، مشابه با محدودیت کالری تنها است. https://spj.ssrc.ac.ir/article_872_43feaeeecd7b2fe2ae2e26d917b6477d.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effects of 10 Weeks of High-Intensity Interval Training and Green Tea Supplementation on Serum Levels of Sirtuin 1 and Catalase in Overweight Women تأثیر 10 هفته تمرین تناوبی شدید و مکمل چای سبز بر سطوح سرمی سیرتوئین‌یک و کاتالاز در زنان دارای اضافه‌وزن 169 184 893 10.22089/spj.2016.893 FA الهام قاسمی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش دانشگاه بیرجند محمداسماعیل افضل پور استاد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه بیرجند اصغر زربان دانشیار بیوشیمی دانشگاه علوم‌پزشکی بیرجند Journal Article 2015 12 26 Obesity is associated with decreased health-related indicators such as Sirtuin 1 and catalase. The aim of the present study was to determine the effects of 10 weeks of high-intensity interval training (HIIT) with green tea supplementation on Sirtuin 1 and catalase in overweight women. Thirty non-athlete overweight women (mean age: 21.07 ± 1.2 years, weight: 72.1 ± 2.6 kg and body fat percent: 34.1 ± 1.5) were randomly divided into three groups including: HIIT plus supplements, HIIT plus placebo, and supplement group. HIIT program included 30-second intervals of 20 m shuttle runs at 85–95% of maximum heart rate, three sessions per week for 10 weeks. Green tea groups consumed 500 mg green tea tablets for 10 weeks, three times a day. Sirtuin 1, catalase, maximum oxygen consumption and fat percentage of the subjects were measured before and after intervention. Ten weeks of HIIT plus green tea increased Sirtuin 1 and catalase levels and significantly decreased weight and fat percentage. These differences were significantly more pronounced in HIIT plus green tea group than the other two groups. Maximum oxygen consumption increased significantly only in HIIT plus green tea group. Combination of HIIT and green tea consumption may improve antioxidant system, body composition and maximal aerobic power in overweight women by increasingsirtuin1 and catalase. <strong>‌‌پژوهش حاضر با هدف‌ تعیین تأثیر 10 هفته تمرین تناوبی شدید به‌همراه مصرف چای سبز بر سطوح سرمی سیرتوئین‌یک و کاتالاز در زنان دارای‌اضافه وزن انجام گرفت. بدین‌منظور، 30 زن غیر‌ورزشکار دارای اضافه‌وزن (با میانگین سنی 2/1</strong><strong>±</strong><strong>07/21 سال، وزن 6/2</strong><strong>±</strong><strong>1/72 کیلوگرم و درصد چربی‌ 5/1</strong><strong>±</strong><strong>1/34) به‌‌صورت تصادفی در سه گروه ‌‌تمرین تناوبی شدید با مکمل، تمرین با دارونما و گروه مکمل تقسیم شدند و برنامۀ تمرین دویدن رفت و برگشتی در یک مسیر 20 متری در 30 ثانیه با شدت 85 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه را طی سه جلسه در هفته و به‌مدت ۱0 هفته انجام دادند. قابل‌ذکر است که گروه‌های مصرف‌کنندۀ چای سبز، روزانه سه قرص ۵۰۰ میلی‌گرمی چای سبز را به‌مدت ۱0 هفته مصرف نمودند. سیرتوئین‌یک، کاتالاز، حداکثر اکسیژن مصرفی و درصد چربی آزمودنی‌ها نیز در ابتدا و انتهای پژوهش اندازه‌گیری گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که ۱0 هفته تمرین تناوبی شدید به‌همراه چای سبز موجب افزایش سطوح سیرتوئین‌یک و کاتالاز و نیز کاهش معنادار وزن و درصد چربی می‌گردد که این تفاوت‌ها در گروه تمرین به‌همراه چای سبز نسبت به دو گروه دیگر به‌طور معناداری بارزتر می‌باشد. همچنین، حداکثر اکسیژن مصرفی تنها در گروه تمرین به‌همراه چای سبز افزایش معناداری یافته است. احتمالاً مکمل چای سبز به‌همراه تمرینات تناوبی شدید می‌تواند با افزایش سطوح سیرتوئین‌یک و کاتالاز‌ موجب ارتقای سیستم ضداکسایشی، بهبود ترکیب بدنی و حداکثر توان هوازی زنان دارای اضافه‌وزن گردد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_893_d56b9fc4b0f1be8871f5e1c40c0067e7.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 Determination of CGRP Role in Lipid Oxidation during Endurance Exercise in Male Wistar Rats تعیین نقش پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین ‌در اکسیداسیون چربی ‌حین تمرین استقامتی در رت‌های نر نژاد ویستار 185 200 876 10.22089/spj.2016.876 FA نجمه سادات حسینی حسینی کارشناس ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهید‌ باهنر کرمان روح الله نیکویی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهید ‌باهنر کرمان 0000-0002-2841-0373 داریوش مفلحی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهید ‌باهنر کرمان Journal Article 2016 01 18 Energy homeostasis during exercise is a complex interaction of neuronal and hormonal inputs that are integrated at the level of the central nervous system (CNS). The aim of the present study was to investigate the role of calcitonin gene related peptide (CGRP) in fat oxidation during acute exercise in male Wistar rats. Thirty animals were randomly divided into three groups: control (C; n=10), training (T; n=10) and training + CGRP (8-37) (T+CGRP8-37; n=10). The animals from T and T+CGRP8-37 groups performed a single bout of endurance exercise at 26 m/min for 60 min. Cerebrospinal fluid (CSF) and blood samples were collected immediately after exercise. The animals from T+CGRP8-37 group received CGRP (8-37) (an antagonist of CGRP receptor, 10 μg/kg; IP) before endurance exercise. CGRP concentrations in the cerebrospinal fluid and serum, FFA, and triglyceride concentrations were measured by ELISA. The difference between groups were evaluated with one-way ANOVA test and Tukey’s post-hoc test. CGRP concentrations in the cerebrospinal fluid and serum were significantly higher in the animals from T (P<0.01) and T+CGRP8-37 (P<0.01) in comparison to C group. In both trained groups, plasma levels of triglycerides significantly decreased (P<0.05) and plasma FFA was significantly higher compared to that of the animals from C group (P<0.01). At the end of the exercise, only plasma FFA concentration was significantly higher in the animals from T group compared to T+CGRP8-37 group (P<0.05). In summary, endurance exercise leads to an increase in CGRP concentrations in serum and CSF, which is a contributing factor in FFA release during endurance training.  <strong>هدف از پژوهش حاضر، تعیین نقش پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین در اکسیداسیون چربی ‌حین تمرین استقامتی در رت‌های نر نژاد ویستار بود. بدین‌منظور، 30 رأس رت نر نژاد ویستار به‌شکل تصادفی به سه گروه کنترل (10 نفر)، تمرینی محض (10 نفر) و تمرین+‌ (CGRP(8-37 (10 نفر) تقسیم شدند. گروه‌های تمرینی محض و تمرین + ‌CGRP(8-37)، ‌یک جلسه تمرین استقامتی را با سرعت 26 متر بر دقیقه و به‌مدت 60 دقیقه ‌انجام دادند و بلافاصله پس از تمرین، مایع مغزی نخاعی و نمونۀ خونی آزمودنی‌ها جمع‌آوری گردید. قابل‌ذکر است که پیش از انجام تمرین، گروه تمرین +‌(CGRP(8-37، تزریق درون‌صفاقی (CGRP(8-37 (منع‌کنندۀ گیرنده‌های پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین) ‌را ‌به‌مقدار (10 µg/kg) ‌‌دریافت نمودند. شایان‌ذکر است که غلظت پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین در مایع مغزی نخاعی و سطوح سرمی آن، غلظت اسید چرب آزاد و تری‌گلیسرید پلاسما با تکنیک الایزا اندازه‌گیری گردید. جهت مقایسۀ بین گروه‌ها نیز آزمون آماری تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی توکی مورداستفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که بلافاصله پس از تمرین، غلظت پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین در مایع مغزی نخاعی و سرم در گروه تمرینی صرف (P<0.01) و تمرین+ CGRP(8-37) (P<0.01) نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری یافته است. علاوه‌براین، سطوح پلاسمایی تری‌گلیسرید کاهش معنادار (P<0.05) و اسید چرب آزاد افزایش معناداری (P<0.01) را در هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل نشان می‌دهند. در انتهای جلسۀ تمرینی نیز تنها مقادیر اسید چرب آزاد در گروه تمرینی محض به‌طور معناداری بالاتر از گروه تمرین+ CGRP(8-37) می‌باشد (P<0.05). به‌طور‌‌کلی، انجام تمرین استقامتی منجر به افزایش غلظت پپتید مرتبط با ژن کلسی تونین سرم و مایع مغزی که عامل دخیل در آزاد‌سازی اسید چرب آزاد ‌حین تمرین استقامتی است می‌باشد.</strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_876_67d16d00201083a2b118dd5128dd6f59.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 8 32 2016 12 21 The Effect of Resistance Training with Skeletal Muscle Hypertrophy on Calcineurin Activation and Expression of IL-6 Myokine in Fast-twitch Skeletal Muscle of Diabetic Rats تأثیر تمرین مقاومتی همراه با هایپرتروفی عضلانی بر فعال‌سازی مسیر کالسی نورین و بیان مایوکاین IL-6 در عضلۀ تند تنش موش‌های صحرایی دیابتی 200 214 871 10.22089/spj.2016.871 FA مهدیه ملانوری شمسی استادیار گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت‌مدرس 0000-0003-4665-5363 Journal Article 2016 02 13 The phosphatase calcineurin plays a major role in physiological and pathological processes, including immune responses, neuronal plasticity, and skeletal muscle hypertrophy. Considering the effect of this factor in calcium signaling in skeletal muscle, the purpose of the present study was to assess calcineurin activation following hypertrophic resistance training in flexor hallucis longus muscle of diabetic rats with skeletal muscle atrophy. Rats weighing 250–280 g were divided into control, training, diabetic control and diabetic training groups. Training groups performed the training consisting of climbing a ladder (1 m) with increasing weight added to the tail in 17 sessions. The expression levels of interleukin-6 and regulator of calcineurin 1 mRNA, a calcineurin activation factor, were measured in flexor halluces longus muscle using real-time PCR method. The results of this study showed that diabetes was associated with increased expression of regulator of calcineurin 1 in muscles of diabetic rats (P<0.05); but resistance training decreased this factor in diabetic group. Also, diabetes was associated with increased expression of IL-6 in skeletal muscle. Resistance training could not change expression of interleukin-6 in fast twitch skeletal muscle. Diabetes induced skeletal muscle atrophy in rats, but resistance training maintained skeletal muscle mass in diabetic subjects with concurrent adjustment in regulator of calcineurin 1 expression in flexor halluces longus skeletal muscle. Also, we observed concurrent increment in expression of IL-6 and regulator of calcineurin 1 in present study. It seems that resistance training could contribute to skeletal muscle protection through adjustments in expression of these factors.   <strong>با توجه به نقش این فسفاتاز در سیگنالینگ کلسیم در عضلۀ اسکلتی، هدف از پژوهش حاضر، بررسی فعال‌سازی این فاکتور به‌دنبال تمرینات هایپرتروفیک مقاومتی در عضلۀ خم‌کنندۀ بلند انگشتان در موش‌های صحرایی دیابتی با آتروفی عضلانی می‌باشد.‌ بدین‌منظور، موش‌های صحرایی با محدودۀ وزنی 30</strong><strong>±</strong><strong>250 گرم به گروه‌های کنترل سالم، تمرین سالم، دیابتی کنترل و دیابتی تمرین تقسیم شدند. گروه‌های تمرین جهت انجام تمرین مقاومتی، بالا‌رفتن از یک نردبان یک متری با وزنه‌ای که به دم آن‌ها آویزان بود را به‌مدت 17 جلسه اجرا کردند و میزان بیان اینترلوکین‌-شش و تنظیم‌کنندۀ کالسی نورینی-یک به‌عنوان شاخص فعال‌سازی کالسی‌ نورین در عضلۀ تند تنش خم‌کنندۀ طویل انگشتان با روش ریل‌تایم پی‌سی‌آر اندازه‌گیری شد. نتایج پژوهش بیانگر افزایش بیان تنظیم‌کنندۀ کالسی ‌نورینی-یک در اثر دیابت می‌باشد (</strong><strong>P<0.05</strong><strong>) براساس نتایج مشخص می‌شود که تمرین باعث کاهش این فاکتور در گروه دیابتی شده است و دیابت سبب افزایش بیان اینترلوکین-شش در عضله گردیده است. قابل‌ذکر است که تمرین مقاومتی، تغییری را در بیان این فاکتور در عضلۀ تند تنش ایجاد نکرده است. علاوه‌براین، دیابت باعث آتروفی عضلانی در نمونه‌های دیابتی گشته است و تمرین مقاومتی سبب حفظ تودۀ عضلانی در دیابت و به‌صورت هم‌زمان، تعدیل تنظیم‌کنندۀ کالسی ‌نورینی-یک در عضله گردیده است. شایان‌ذکر است که افزایش هم‌زمان در بیان اینترلوکین-شش و تنظیم‌کنندۀ کالسی‌ نورینی-یک در نمونه‌های دیابتی پژوهش حاضر مشاهده می‌شود. به‌‌نظر می‌رسد تمرینات ورزشی مقاومتی با تعدیل بیان هم‌زمان این دو فاکتور، در حفظ تودۀ عضلانی نقش داشته است. </strong> https://spj.ssrc.ac.ir/article_871_aeb3135b436aa55373822c010763dd54.pdf