پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 Comparison Effect of Continuous and Interval Training on Glycemic Factors in Type 2 Diabetic Patients: A Systematic Review and Meta-Analysis of Internal Articles مقایسۀ آثار تمرینات استقامتی تداومی و تناوبی بر فاکتورهای گلیسمیک بیماران مبتلا به دیابت نوع دو: مرور نظام‌مند و فراتحلیل مقالات داخل ایران 17 42 1951 10.22089/spj.2020.7869.1959 FA مهدی غفاری استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهرکرد، گروه علوم ورزشی 0000-0002-2691-9846 محمد فرامرزی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه اصفهان، گروه علوم ورزشی 0000-0003-3467-7266 ابراهیم بنی طالبی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه شهرکرد، گروه علوم ورزشی دانشگاه شهرکرد 0000-0002-9943-9747 Journal Article 2019 09 21 Many studies have investigated the effect of exercise on diabetes-related factors. The main purpose of the present study was to compare the effects of continuous and Interval endurance training on glycemic factors in type 2 diabetic patients in a systematic and meta-analysis review of Iranian studies. In the present study, databases of Science Direct, Scopus, science of the Web, SID, Magiran, and Scholar with special keywords from 1380 to 1398 years was searched. After initial screening, the full text of the articles was evaluated and Inclusion criteria were articles that were analyzed. Two hundred thirty-one articles were reviewed and 25 articles met the criteria for systematic review and meta-analysis. Accordingly, 908 diabetic patients were divided into two groups of control and experimental groups, respectively: 494 and 414, in the experimental group (301 females, 189 males) and the control group (247 females, 136 males). The mean age of the subjects in the present study was 50 years. The results of the meta-analysis showed that both interval and continuous exercise improved glucose indexes. (p = 0.001% CI = -1.24 -0.86, Z = -10) and insulin (p = 0.001; SE = 0.18, 95% CI = -1.62 -0.917, Z = -7) and insulin resistance (p = 0.001; SE = 0.05, 95% CI = -0.34 -0.13, Z = -4.52). There was a significant difference between continuous and interval exercise on glucose and insulin levels (p = 0.002 and p = 0.0001). But there was no difference in insulin resistance (p = 0.42). Continues and interval endurance training improves blood glucose, insulin, and insulin resistance levels. Interval training is more effective in improving glycemic index, although further studies and higher quality are still needed. پژوهش‌های زیادی تأثیر فعالیت ورزشی را بر عوامل مرتبط با بیماری دیابت بررسی کرده‌اند. هدف اصلی از انجام‌شدن پژوهش حاضر، مقایسۀ آثار تمرینات استقامتی تداومی و تناوبی بر فاکتورهای گلیسمیک بیماران مبتلا به دیابت نوع دو، به‌صورت مرور نظام‌مند و فراتحلیل مطالعات داخل ایران بود. در پژوهش حاضر، پایگاه‌های اطلاعاتی Science Direct،PubMed ، Scopus، Web of Science، SID، Magiran و Google Scholar از سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۸، همراه با کلمات کلیدی جست‌وجو شدند. بعد از غربالگری اولیه، متن کامل مقالات ارزیابی شد و مقالاتی که معیارهای ورود به پژوهش داشتند، تحلیل شدند. تعداد ۲۳1 مقاله بررسی اولیه شدند و از این میان 25 مقاله معیارهای ورود به مرور سیستماتیک و فراتحلیل را داشتند؛ براین‌اساس ۹۰۸ فرد دیابتی که به دو گروه تجربی و گروه کنترل به‌ترتیب تعداد ۴۹۴ و ۴۱۴ نفر تقسیم ‌شدند، در گروه تجربی (30۵ زن، 189 مرد) و در گروه کنترل (۲۷۸ زن، ۱۳۶ مرد) قرار گرفتند. میانگین سنی آزمودنی‌ها در پژوهش حاضر ۵۰ سال بود. نتایج متاآنالیز نشان داد که تمرینات تناوبی و تداومی هر دو موجب بهبود شاخص‌های گلیسمی می‌‌شوند. تمرینات استقامتی تداومی و تمرینات تناوبی موجب کاهش معنادار سطوح گلوکز ((P=0.001; SE=0.18, 95% CI= -1.24 - 0.86, Z=-10 و انسولین ((P=0.001; SE= 0.18, 95% CI= -1.62 - 0.917, Z=-7 و مقاومت به انسولین (P=0.001; SE= 0.05, 95% CI= -0.34 - 0.13, Z=-4.52) شدند. بین تمرین تداومی و تناوبی در سطوح گلوکز و انسولین اختلاف معنادار مشاهده شد (P=0.002، P=0.0001)، اما این اختلاف در مقاومت به انسولین مشاهده نشد (P=0.42). تمرینات استقامتی تداومی و تناوبی موجب بهبود سطوح گلوکز خون، انسولین و مقاومت به انسولین می‌‌شوند و تمرینات تناوبی در بهبود عملکرد شاخص‌های گلیسمی مؤثرتر هستند؛ اگرچه در این زمینه به انجام‌دادن مطالعاتی بیشتر و با کیفیت بهتر نیاز است.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_1951_6a508a60aa3bf9510ea6acb021c94b48.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 Effect of six-week endurance exercise and hydroalcoholic extract of Urtica dioica on blood glucose level and necrotic cells of the hippocampal CA3 region of Wistar rats in type 1 diabetes model اثر شش هفته تمرین استقامتی و عصارۀ هیدروالکلی گزنه بر سطح قندخون و سلول‌های نکروتیک ناحیۀ CA3 هیپوکامپ موش‌های صحرایی نژاد ویستار در مدل دیابت نوع یک 43 68 2034 10.22089/spj.2020.8033.1969 FA مریم کشوری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه لرستان 0000-0002-3209-8968 مسعود رحمتی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه لرستان 0000-0003-4792-027X رحیم میرنصوری استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه لرستان فرزانه چهل چراغی استادیار علوم تشریحی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان Journal Article 2019 10 27 Due to the antioxidant effect of exercise and Urtica dioica(UD),the aim of this study was to evaluate the effects of these interventions on changes in blood glucose and necrotic cells in the CA3 region of the type 1 diabetic rat hippocampus.In this study,76 Wistar rats were divided into healthy(control,exercise,UD,UD-exercise) and diabetes (control, exercise,UD,UD-exercise)groups. Diabetes was induced by intraperitoneal injection of streptozotocin(45mg/kg) and 48 hours after injection, blood glucose levels above 300mg/dl were the criteria for confirmation of diabetes.After confirmation of diabetes, endurance exercise protocol with moderate-intensity(5days/week)and daily gavage of hydro alcoholic extract of Urtica dioica was performed at 50mg/kg for six weeks. 48 hours after the last session, the rats were sacrificed and the hippocampal tissue was extracted and fixed in 10% formalin for staining of crystal violet for necrotic cell count. Data were analyzed using ANOVA and Kruskal-Wallis tests using Bonferroni post hoc test at significance levelα=0.05. Results showed that six weeks of endurance exercise and consumption of UD extract significantly reduced blood glucose concentration in the diabetic-exercise(p=0.001),diabetes-UD(p=0.001)and diabetes-exercise-UD(p=0.001)groups compared with the diabetes-control group. In addition, there was a significant difference between the diabetes-UD and diabetes-exercise-UD(p=0.001)and diabetes-exercise and diabetes-exercise-UD(p=0.002) groups.The interaction between endurance exercise and consumption of UD extract significantly decreased the number of necrotic cells in the diabetes-exercise-UD group compared to the diabetic-control group (p=0.029).Finally, 6 weeks of endurance exercise and consumption of hydro alcoholic extract of UD can have protective effect on preventing necrosis of CA3 cells of diabetic rat hippocampus. با توجه به اثر آنتی‌اکسیدانی ورزش و گیاه گزنه، هدف این مطالعه بررسی شش هفتهای این مداخلات بر تغییرات قندخون و سلولهای نکروتیک در ناحیۀ CA3 هیپوکامپ موش‌های دیابتی نوع یک بود. در این مطالعه 76 سر موش نژاد ویستار به گروههای سالم (کنترل، تمرین، گزنه و تمرین-گزنه) و دیابت (کنترل، تمرین، گزنه و تمرین-گزنه) تقسیم شدند. دیابت با تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین (45 میلی‌گرم/کیلوگرم) القا شد و 48 ساعت پس از تزریق، قندخون بیشتر از 300 میلیگرم در دسیلیتر ملاک تأیید دیابت بود. پس از تأییدشدن دیابت، پروتکل تمرین استقامتی با شدت متوسط (پنج روز/هفته) و گاواژ روزانۀ عصارۀ هیدروالکلی گزنه به مقدار 50 میلی‌گرم/کیلوگرم، بهمدت شش هفته اجرا شد. چهل‌وهشت ساعت پس از آخرین جلسه، موشها قربانی شدند و بافت هیپوکامپ خارج شد و سپس در فرمالین 10 درصد برای رنگآمیزی کریزیل ویوله برای شمارش سلولهای نکروتیک قرار داده شدند. دادهها با آزمونهای آنالیز واریانس آنوا و کروسکال والیس و با استفاده از آزمون تعقیبی بونفرونی درسطح معناداری (α = 0.05) تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که شش هفته تمرین استقامتی و مصرف عصارۀ گزنه سبب کاهش معنادار غلظت قنـدخون گـروههای دیـابت-تمـرین (P = 0.001)، دیـابت-گزنه (P = 0.001) و دیـابت-تمرین-گزنه (P = 0.001) در مقایسه با گروه دیابت-کنترل شد. به‌علاوه بین گروههای دیابت-گزنه و دیابت-تمرین-گزنه (P = 0.001) و دیابت-گزنه با دیابت-تمرین (P = 0.002) تفاوت معنادار مشاهده شد. همچنین تعامل تمرین استقامتی و مصرف عصارۀ گزنه باعث کاهش معنادار تعداد سلولهای نکروتیک در گروه دیابت-تمرین-گزنه در مقایسه با گروه دیابت-کنترل شد (P = 0.029)؛ درنتیجه شش هفته تمرین استقامتی و مصرف عصارۀ هیدروالکلی گزنه میتواند اثر محافظتی بر جلوگیری از نکروزشدن سلولهای منطقۀ CA3 هیپوکامپ موش دیابتی داشته باشد.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2034_d198bd736a97e7cecfdf8f4f2027ef80.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 Effect of Eight weeks Water Exercise with Blood Flow Restriction on Growth Hormone, Insulin-like Growth Factor-1 and Bone Metabolism in Elderly Women تأثیر هشت هفته تمرین در آب با محدودیت جریان خون بر میزان هورمون رشد، فاکتور رشد شبه‌انسولین یک و متابولیسم استخوان زنان سالمند 69 92 2570 10.22089/spj.2021.10401.2130 FA لیلا زرآور دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، بخش علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران جواد نعمتی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران رسول رضائی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران مریم کوشکی جهرمی استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0001-9563-9461 فرهاد دریانوش دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0003-2125-896X Journal Article 2021 04 25 The aim of this study was to investigate the effect of water exercise with blood flow restriction (BFR) on the growth hormone (GH), insulin-like growth factor-1 (IGF-1) levels and bone mineral density (BMD) of elderly women. To do so, 30 non-athlete women (age: 60 to 70, weight 72.34 ± 2.5 kg and BMI: 28.8 ± 4.07) participated in the study voluntarily and were randomly divided into three groups of control, water exercise with BFR and water exercise without BFR. Both training groups performed aerobic exercises with water resistance (eight weeks, three days, one hour). Cuff pressure in the training group with BFR was 110 to 220 mm Hg. Blood samples were taken 24 hours before the first and after the last training session. Statistical test of analysis of covariance (ANCOVA) was used for data analysis. Findings of the study indicated that two training groups had a significant increase in BMD, IGF-1 and T-score compared to the control group (p≤ 0.05). There was significant increase in the amount of GH only in the BFR group compared to the control group (P≤0.05). Moreover, the result showed significant increases in BMD, GH, IGF-1 and T-score in water exercise with BFR group compared to the water exercise without BFR group (p≤ 0.05). The results of the study indicated water exercise improved the effect of anabolic factors to prevent decreasing bone density, in older women, but water exercise with BFR induced a more beneficial effect on BMD rather than water exercise without BFR. Therefore using water exercise with BFR is recommended for older women. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرین با محدودیت جریان خون (BFR) در آب بر مقدار هورمون رشد (GH)، فاکتور رشد شبه‌انسولین یک (IGF-1) و تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) زنان سالمند انجام شد. تعداد 30 نفر از زنان غیر ورزشکار (سن 60 تا 70 سال، وزن 5/2 ± 34/72 کیلوگرم و شاخص تودۀ بدنی 07/4 ± 8/28 کیلوگرم بر مترمربع) داوطلبانه در مطالعه شرکت کردند و به‌طور تصادفی به سه گروه کنترل، تمرین در آب با BFR و تمرین در آب بدون BFR تقسیم شدند. هر دو گروه تمرینی تمرینات هوازی با مقاومت آب را (هشت هفته، سه روز، یک ساعت) اجرا کردند. فشار کاف در گروه تمرینی با BFR 110 تا 220 میلی‌متر جیوه بود. خون‌گیری 24 ساعت قبل از اولین و بعد از آخرین جلسه تمرینی انجام شد. از آزمون آماری تحلیل کواریانس (آنکوا) وابسته برای تحلیل نتایج استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد گروه‌های تمرین در مقادیر BMD، IGF-1 و مقدار نمرۀ T (T-Score) در مقایسه با گروه کنترل افزایش معناداری داشتند (0.05 ≥ P). در مقدار GH فقط گروه تمرین با BFR نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشت (0.05 ≥ P). همچنین نتایج پس‌آزمون گروه تمرین با BFR در مقایسه با گروه تمرین بدون BFR در مقادیر BMD،GH ،IGF-1 و T-Score افزایش معناداری داشت (0.05 ≥ P). پژوهش حاضر نشان داد تمرین در آب در زنان سالمند به بهبود اثر عوامل آنابولیک در جلوگیری از کاهش تراکم استخوان منجر می‌شود، اما تمرین در آب باBFR دارای اثرهای مفیدتری در افزایش BMD است؛ بنابراین توصیه می‌‌شود از این تمرینات در برنامۀ تمرینی زنان سالمند استفاده شود.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2570_852c44ddce7e0c7e4c64d86147300831.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 Effects of Eight-Weeks Aerobic Exercise on Leptin to Adiponectin Ratio and Glycemic Control Indices in Men with Type 2 Diabetes تأثیر هشت هفته تمرین هوازی بر نسبت لپتین به آدیپونکتین و شاخص‌های کنترل قندخون در مردان مبتلا به دیابت نوع دو 93 116 2611 10.22089/spj.2021.10260.2122 FA حمید احمدی دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0001-5182-3259 محسن قنبرزاده استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران مسعود نیکبخت دانشیار،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران روح اله رنجبر دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2021 03 13 The aim of this study was to evaluate the effect of eight weeks of aerobic exercise on leptin to adiponectin (L/A) ratio and glycemic control indices in type 2 diabetic patients. Among men with type 2 diabetes, 24 person [mean age (48.7 ± 0.71 years) and BMI (30.7 ± 3.3 kg / m2)] randomly divided into two groups of aerobic exercise (n = 12) and control group (n = 12). The aerobic exercise program was performed as eight weeks of running, five sessions per week, for one hour with an intensity of 50 to 75% of the HRR. Leptin, adiponectin, L/A ratio, HbA1c, plasma glucose, insulin, HOMA-IR and insulin sensitivity were measured in pretest and posttest. Analysis of covariance and Pearson correlation tests were used to analyze the data. The results of the intergroup test showed that plasma leptin levels and L/A ratio decreased and adiponectin levels increased significantly compared to the control group (P <0.05). Moreover, insulin, glucose, HbA1c and HOMA-IR levels in the aerobic exercise group decreased compared to the control group and the level of insulin sensitivity increased significantly compared to the control group (P <0.05). Despite these results, the correlation test indicated no significant relationship between L/A ratio with glycemic control indices (P> 0.05). The improvement in L/A appears to be due to the effect of aerobic exercise on changes in BMI and fat percentage; however, the improvement mechanism of glycemic control indices probably has other pathways than adipokines that need to be studied پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر هشت هفته تمرین هوازی بر نسبت لپتین به آدیپونکتین و شاخص‌های کنترل قندخون در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. از بین مردان مبتلا به دیابت نوع دو 24 نفر (میانگین سنی 71/0±7/48 سال و شاخص توده بدنی 3/3±7/30 کیلوگرم/مترمربع) به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین هوازی(12 نفر) و گروه کنترل(12 نفر) قرار گرفتند. برنامۀ تمرین هوازی به‌صورت هشت هفته دویدن، پنج جلسه در هفته به‌مدت یک ساعت با شدت 50 تا 75 درصد ضربان قلب ذخیره اجرا شد. در پیش‌آزمون و پس‌آزمون، سطوح لپتین، آدیپونکتین، نسبت لپتین به آدیپونکتین، HbA1c، گلوکز پلاسما، انسولین، HOMA-IR و حساسیت انسولین اندازهگیری شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های آماری تحلیل کواریانس و همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد در گروه تمرین هوازی در مقایسه با گروه کنترل، نسبت لپتین به آدیپونکتین و سطوح لپتین کاهش و سطوح آدیپونکتین افزایش معناداری داشت (P < 0.05). همچنین در گروه تمرین هوازی سطوح انسولین، گلوکز، HbA1cو HOMA-IR در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت و میزان حساسیت انسولین افزایش معناداری نشان داد (P < 0.05)، اما نتایج آزمون همبستگی ارتباط معناداری بین نسبت لپتین به آدیپونکتین با شاخصهای کنترل قندخون نشان نداد (P > 0.05). به نظر میرسد بهبود نسبت لپتین به آدیپونکتین به‌دلیل تأثیر تمرین‌های هوازی بر تغییرات مربوط به کاهش BMI و درصد چربی است؛ باوجوداین، مکانیزم بهبود شاخصهای کنترل قندخون احتمالاً مسیرهای دیگری غیر از آدیپوکاین‌ها دارد که لازم است بررسی شود.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2611_321cf86b4c9f5ddd04881a44067c2a5a.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 The effect of Different Models of Transcranial Direct Current Stimulation on Risky Decision-Making in Sports Referees تأثیر مدل های مختلف تحریک الکتریکی جریان مستقیم فراجمجمه ای بر تصمیم گیری ریسک پذیر داوران ورزشی 117 138 2612 10.22089/spj.2021.10363.2126 FA شهروز غایب زاده گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0002-7759-9985 شیرین زردشتیان گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-9494-3904 حسن صبوری مقدم گروه روانشناسی علوم اعصاب شناختی، دانشکدۀ روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران احسان امیری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی 0000-0001-6120-9252 لوئیس سولال گیبوین مرکز تحقیقات عملکرد انسان، گروه علوم ورزشی، دانشگاه کنستانس، کنستانس، آلمان 0000-0003-4396-8225 Journal Article 2021 04 14 The present study aimed to investigate the effects of different models of transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) on risky decision-making in male team sports referees. Twenty four Football, Futsal, Vollyball, Basketball, and Hanbal referees aged 19-38 at level 3 to national level with 2-18 years of experience voluntarily took part in this study. After the familiarization session, in a double-blind, sham-controlled crossover design, each subject visited the laboratory on three different occasions separated by at least 72 hours in between and was exposed to anodal, cathodal, and sham stimulation types over the right dorsolateral prefrontal cortex (L-DLPFC). Before and after each stimulation type, Iowa Gambling Task (IGT) and Impulsivity (IMP) Go/No Go psychological tasks were performed. The difference between the mean values of the variables (Delta) at pre and post-intervention were calculated and used for statistical analyses. The results showed that delta IGT was significantly higher in Anodal and Cathodal stimulation compared to sham stimulation (p=0.003, p=0.01, respectively). On the other hand, a significantly higher delta IMP was observed in anodal and sham stimulation in comparison with cathodal stimulation (p=0.0001, p=0.002, respectively). As a novel finding, these results indicated the positive effects of anodal stimulations over the right DLPFC in factors associated with risky decision-making in male sports referees. To conclude, these results pave the path for using tDCS as a possible strategy to boost risky decision-making in male sport referees. However, more research is needed to ascertain this conjecture. هدف از مطالعۀ حاضر؛ بررسی تأثیر مدل‌های مختلف تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای بر تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر داورانِ رشته‌های ورزش‌ تیمی بود. 24 داور مرد در ورزش‌های فوتبال، فوتسال، والیبال، بسکتبال و هندبال (با دامنۀ سنی 19 تا 38 سال، درجۀ داوری: درجۀ 3 تا ملی؛ سابقۀ داوری: 2 تا 18 سال) به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. بعد از جلسۀ آشنایی، آزمودنی‌ها در سه جلسۀ مجزا با فاصلۀ حداقل 72 ساعت در آزمایشگاه حضور یافتند. در یک طرح درون‌گروهی به شیوۀ دوسویه کور و به صورت موازنۀ متقابل، هر آزمودنی 3 نوع تحریک الکتریکی شامل تحریک آنُد، کاتُد و شَم را بر روی قشر خلفی-جانبی پیش پیشانی راست دریافت نمود. قبل و بعد از هر نوع تحریک؛ تکالیف روانشناختیِ تکانشگری برو/نرو و بازی قمار آیوا انجام شد. نتایج با استفاده از آزمون آنالیز واریانس دوراهۀ مرکب نشان داد که مقادیر دلتای IGT در شرایط آنُد و کاتد در مقایسه با شَم به‌شکل معنی‌داری بیشتر بود (به ترتیب، p=0.003، p=0.01). همچنین، نتایج نشان داد که مقادیر دلتای IMP در شرایط آنُد و شَم در مقایسه با کاتُد افزایش معنی‌داری داشت (به ترتیب، p=0.0001، p=0.002). به عنوان یک یافتۀ جدید، این نتایج نشان دهندۀ اثرات مثبت تحریک آنُد بر روی قشر خلفی-جانبی پیش پیشانی راست بر عوامل مرتبط با تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر در داوران ورزشی مرد است. در پایان، می‌توان چنین نتیجه‌گیری نمود که tDCS احتمالاً می‌تواند به عنوان ابزاری برای بهبود تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر داوران ورزشی مورد استفاده قرار گیرد، گرچه تأئید نهایی این امر نیاز به انجام تحقیقات متعدد دیگری دارد.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2612_1175defd049d3301e047ce50d93e9c7a.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 13 51 2021 10 23 Effect of Aerobic Training and Eugenol on the Expression of SERCA2a and NKX2-5 Genes in Heart Tissue of Rats Poisoned with Chlorpyrifos اثر تمرین هوازی و مکمل اوژنول بر بیان ژن‌های SERCA2a و NKX2-5 بافت قلب در رت های مسموم شده با کلروپیریفوس 139 158 2643 10.22089/spj.2021.10142.2119 FA علی بمانی رنجبر گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-3360-9096 حسن متین همایی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-9340-1759 صالح رحمتی احمدآباد گروه تربیت‌بدنی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران. 0000-0001-8751-1759 Journal Article 2021 02 28 Chlorpyrifos is an organophosphate toxin used to control agricultural pests. These toxins cause oxidative stress and apoptosis in various tissues of the body, including the heart. SERCA2a and NKX2-5 are genes that regulate contractile function and heart growth. Previous studies have shown a positive effect of physical activity on the expression of these genes in heart failure, but so far, changes in these genes following the use of physical activity in chlorpyrifos poisoning have not been studied. The aim of the present study was to investigate the independent and interactive effect of aerobic exercise and eugenol supplementation on the expression of SERCA2a and NKX2-5 genes in the heart tissue of rats poisoned with chlorpyrifos. Thirty-six Wistar male rats were divided into six groups (six in each group) with the names healthy control, sham, poison control, aerobic exercise poison, eugenol poison, and toxic + aerobic exercise + eugenol. Aerobic training was performed on a rodent treadmill (five sessions per week, each session lasting 20 minutes at a speed of 26 meters per minute) for four weeks. Eugenol at a dose of 250 mg/kg body weight was fed to the rats of the supplement groups (five days a week for four weeks using gavage). Data were analyzed using one-way ANOVA with Tukey post-hoc test and P <0.05 was considered as a significant change. The results of the current study showed that poisoning significantly reduced the expression of SERCA2a and NKX2-5 genes in cardiac tissue. Exercise (no supplementation) increased the SERCA2a and NKX2-5 genes in the hearts of poisoned rats. Exercise-eugenol interaction did not cause a synergistic effect. Overall, in the present study, exercise seems to be a more important factor than eugenol in reducing the effect of chronic intoxication on the heart. Further studies with higher doses of eugenol supplementation are needed. کلروپیریفوس از سموم ارگانوفسفره است که برای کنترل آفات کشاورزی استفاده می‌شود. این سموم باعث ایجاد استرس اکسیداتیو و آپوپتوزیس در بافتهای مختلف بدن از جمله قلب می‌شوند. SERCA2a و NKX2-5 از ژن‌هایی‌اند که تنظیم‌کنندۀ عملکرد انقباضی و رشد قلب هستند. مطالعات پیشین اثر مثبت فعالیت بدنی را بر بیان ژنهای ذکرشده در وضعیت نارسایی قلبی نشان داده‌اند، ولی تاکنون تغییرات این ژن‌ها متعاقب استفاده از فعالیت بدنی در وضعیت مسمومیت با کلروپیریفوس بررسی نشده است؛ ازاین‌رو در پژوهش حاضر به بررسی اثر مستقل و تعاملی تمرین هوازی و مکمل اوژنول بر بیان ژنهای SERCA2a و NKX2-5 در بافت قلب رت‌های مسموم‌شده با کلروپیریفوس پرداخته شده است. تعداد 36 سر رت نر نژاد ویستار به‌ شش گروه (شش سر در هر گروه) با نامهای کنترل سالم، شم، کنترل مسموم، مسموم تمرین هوازی، مسموم اوژنول و مسموم + تمرین هوازی + اوژنول تقسیم شدند. تمرین هوازی روی تردمیل مخصوص جوندگان (پنج جلسه در هفته، هر جلسه 20 دقیقه و با سرعت 26 متر بر دقیقه) به‌مدت چهار هفته اجرا شد. اوژنول با دوز 250 میلیگرم به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن، پنج روز در هفته و به‌مدت چهار هفته با استفاده از گاواژ به رتهای گروه‌های مکمل خورانده شد. دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل واریانس یک‌طرفه و تعقیبی توکی تحلیل شدند وP < 0.05 به‌عنوان تغییر معنادار در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد، مسمومیت به‌طور معنا‌داری بیان ژن‌های SERCA2a و NKX2-5 را در بافت قلب کاهش داد. همچنین تمرین (نه مکمل) بیان ژن‌های SERCA2a و NKX2-5 را در قلب رتهای مسموم افزایش داد. به‌هرحال، تعامل تمرین-اوژنول باعث ایجاد اثر سینرژیک نشد. درمجموع به نظر میرسد در مطالعۀ حاضر تمرین عاملی مهم‌تر در مقایسه با اوژنول برای کاهش اثر مسمومیت مزمن بر قلب است؛ البته انجام‌دادن مطالعاتی در آینده با دوزهای بیشتر مکمل‌دهی اوژنول نیاز است.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2643_38181d991caac98be8fb2ecb8bd0f166.pdf