پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 Application of Transcranial Magnetic Stimulation (TMS) in Exercise Respons and Exercise Adaptations کاربرد تحریک مغناطیسیِ فراجمجمه‌ای (TMS) در پاسخ و سازگاری‌های ورزشی 60 17 2673 10.22089/spj.2021.10502.2135 FA عارف باسره دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-9274-479X حمید رجبی استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران، ایران 0000-0002-3276-1598 Journal Article 2021 05 11 Objectives: Increased strength after a period of resistance training or following relatively intense contractions (post-activation potentiation) and decreased strength after repetitive contractions (fatigue) or after static stretching movements (post-activation depression) are not only related to the muscle but also the nerve system. Over the past years, numerous methods such as surface electromyography (sEMG), evoked spinal reflex recording, and single motor unit recording has been used to prove the role of neurological factors in transient and sustainable changes in strength. Over the past 30 years, new methods such as TMS have been used to investigate neural mechanisms in response and adaptation to resistance exercise, and the importance of evoked and central nervous system activation in the occurrence of exercise fatigue and adaptation induced by resistance training has been demonstrated. Methods & Materials: In this study, the fundamentals and applications of TMS are briefly discussed. Results: The results showed that the level of excitability, especially in the motor cortex, increases following relatively intense contractions and after a period of resistance training but decreases after exhausting exercise and does not change after static stretching movements. Conclusions: Although TMS is a valuable method for quantifying the contribution of neurological factors, it could not uncover whole mechanisms and adaptations that occur following the intervention, and a combination of methods in the field of neuroscience- should be used to provide more insight into cortical function and plasticity in response to acute and chronic exercise. اهداف: افزایش قدرت پس از یک دورۀ تمرین مقاومتی و چند انقباض نسبتاً شدید (توانمندسازی پس‌فعالی) و همچنین کاهش قدرت بعد از انقباض‌های تکراری (خستگی) و حرکات کششی ایستا (ناتوانی پس‌فعالی)، فقط به عضله مربوط نیست؛ بلکه سایر عوامل نیز مانند سیستم عصبی در این امر دخیل هستند. در سال‌های گذشته روش‌های مختلفی همچون الکترومایوگرافی سطحی، ثبت بازتاب نخاعی و ثبت تک‌واحد حرکتی برای اثبات نقش عوامل عصبی در تغییرات زودگذر و ماندگار قدرت به ‌کار برده شده است. در سی سال گذشته روش‌های نوینی همچون TMS برای بررسی سازوکارهای عصبی، در پاسخ و سازگاری به‌دنبال فعالیت مقاومتی به کار گرفته ‌شده است و اهمیت برانگیختگی و سطح ‌فعال‌سازی عصبی مرکزی در رخداد خستگی ورزشی و سازگاری‌های حاصل از تمرین مقاومتی نشان داده‌ شده است. مواد و روش‌ها: در این مقاله به مبانی دستگاه TMS و سطوح کاربرد این تکنیک به‌طور اجمالی اشاره ‌شده است. یافته‌ها: نتایج نشان داد سطح برانگیختگی، به‌ویژه در قشر حرکتی پس از تکرارهای مقدماتی با بار نسبتاً شدید و پس از یک دوره تمرین مقاومتی افزایش، پس از جلسات تمرینی خسته‌کننده کاهش می‌یابد و بعد از حرکات کششی ایستا تغییر نمی‌کند. نتیجه گیری: هرچند TMS ابزاری ارزشمند برای تعیین کمیت سهم عوامل عصبی است، اما به‌تنهایی توانایی پاسخگویی به تمام سازوکارها و سازگاری‌های رخ‌داده پس از مداخله را ندارد و ترکیبی از تکنیک‌های موجود در حیطۀ علوم اعصاب، بینش بیشتری دربارۀ عملکرد مغز و انعطاف‌پذیری سیستم عصبی-عضلانی در پاسخ به ورزش حاد و مزمن فراهم می‌کند

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2673_88fee0421317424e4469f33a48f50cb0.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 A Review of Two- and Three-Phase Models of Anaerobic Threshold Estimation مروری بر مدل‌های برآورد دو و سه‌فازی آستانۀ بی‌هوازی 88 61 2836 10.22089/spj.2022.11316.2160 FA روح الله نیکویی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران 0000-0002-2841-0373 علی قاسمی استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران سمیرا زند کارشناس‌ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران Journal Article 2021 09 10 The purpose of the present study was to review the various methods, invasive and non-invasive, used to determine the anaerobic threshold (AT). AT is the highest training intensity at which energy requirements of exercise are mainly provided by aerobic energy system, and the rate of lactate appearance in the blood is equal to the rate of its disappearance. Since AT occurrence is associated with aerobic to anaerobic transition, it has a significant contribution to precise exercise prescription, determination of exercise intensity domains, and prediction of performance especially in endurance athletes. Direct measurement of blood lactate is the most accurate method to determine AT, but it has an invasive, expensive nature, and exposes the subject to the risk of blood sampling. As a result, other non-invasive methods that mainly use heart rate and workload relationship or changes in respiratory indexes such as oxygen and carbon dioxide equivalent, have been considered to determine AT. Meanwhile, the traditional method of AT determination usually uses two-phase models (one turn point). While recent researches prefer three-phase models (two turn points) which provide better estimation of training domains compared to those offered by two-phase models. Therefore, the present study intends to review the most common methods of AT determination and their pros and cons in the form of two- and three-phase models. اهداف: این پژوهش با هدف مروری بر روش‌های مختلف تهاجمی و غیرتهاجمی برای تعیین آستانۀ بی‌هوازی انجام شد. آستانۀ بی‌هوازی به‌منزلۀ یک شاخص از فعالیت فیزیکی، بیشترین شدت ورزش است که طی آن هزینۀ انرژی عملکرد ورزشی عمدتاً از دستگاه هوازی تأمین می‌شود و نرخ بروز لاکتات خون با نرخ پالایش آن برابری می‌کند. به دلیل اینکه پدیدۀ آستانۀ بی‌هوازی با تغییر سیستم تأمین انرژی از هوازی به بی‌هوازی همراه است، این فاکتور متابولیک در برنامه‌ریزی دقیق تمرینات ورزشی، تعیین محدوده‌های شدت کار و پیش‌بینی عملکرد ورزشکاران، به‌ویژه در ورزشکاران استقامتی از اهمیت بسیار برخوردار است. سنجش مستقیم لاکتات خون احتمالاً دقیق‌ترین روش تهاجمی در تعیین آستانۀ بی‌هوازی است که هزینه‌بر است و آزمودنی را با خاطر نمونه‌گیری از خون مواجه می‌کند؛ بنابراین روش‌های غیرتهاجمی که عمدتأ از ارتباط ضربان قلب به نرخ بار کار یا تغییرات پارامترهای تنفسی مانند معادل تهویه‌ای گازهای تنفسی بهره می‌برند، برای برآورد آستانۀ بی‌هوازی مدنظر قرار گرفته است . همچنین روش سنتی در تعیین آستانۀ بی‌هوازی عمدتأ از مدل‌های دوفازی استفاده می‌کند؛ درحالی‌که در پژوهش‌های اخیر استفاده از مدل‌های سه‌فازی ترجیح داده شده است که برآورد بهتری از محدوده‌های شدت کار هنگام فعالیت ورزشی ارائه می‌دهد؛ ازاین‌رو پژوهش حاضر روش‌های متداول در تعیین آستانۀ بی‌هوازی و آشکارکردن کاستی‌ها و مزایای آن‌ها در قالب مدل‌های دوفازی و سه‌فازی را واکاوی می‌کند.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2836_6e0e24295e8a86282cb559b860416812.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 Pathomorphological Changes of Macrophage and Adipose Tissue Change and Negative Energy Balance Methods in Unsaturated-High-Fat-Fed Male Obese Rats of Mesenteric and Retroperitoneal Areas to Food Content تغییرات پاتومورفولوژی ماکروفاژ و بافت‌ چربی نواحی مزنتریک و رتروپریتونئال به تغییر محتوای رژیم غذایی و سه روش ایزوکالریک تعادل منفی انرژی در موش‌های صحرایی چاق تحت رژیم غذایی پر چرب غیراشباع 120 89 2066 10.22089/spj.2020.8184.1973 FA پیام سعیدی استادیار فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0001-7325-9484 حمید محبی استاد فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی دانشگاه گیلان، رشت، ایران ابوذر جوربنیان استادیار فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2019 12 27 Objectives: The aim of present study was to investigate the effect of 10-weeks of 4 energy restriction methods on histologic changes of adipose tissue and macrophage infiltration as well as glycemic indices in unsaturated-high-fat-fed obese male rats. Methods & Materials: Blood and tissue samples were collected from 72 wistar male rats (weight 195±5g, age 8 weeks) at 1st, 18th and 28th weeks after overnight fasting. After first sampling, remaining 64 rats were randomly divided into two groups of control (n=16) and high-fat-diet (UHFD)(n=48). UHFD group was randomly divided into food content change (SD), exercise training (EX), combination (CR+EX) and unsaturated-high-fat-diet (UHFD) subgroups after 18 weeks. Ex group ran for 10 weeks (5d/wks.) with intensity equivalent to 70-75% of Vo2max. CR was implemented reducing 25% of energy intake and SD group used a change from UHFD to a standard diet. Histologic changes of retroperitoneal and mesenteric regions as well as macrophage infiltration were assessed after tissue passage, H&E staining and high-resolution microscopic picturing. Results: The results of this study indicated that in comparison to UHFD, all experimental groups showed a significant difference in all glycemic indices and lipid profile variables (but HDL) as well as adipocyte size of studied adipocyte tissues (P > 0/05). Conclusions: Therefore, it seems that regardless of the intervention type, energy intake manipulation methods possibly due to the reduction of adipocyte size had not change in macrophage infiltration to cause improvement in metabolic profiles. اهداف: مطالعۀ حاضر با هدف بررسی و مقایسۀ چهار روش محدودیت-کالری به‌مدت 10 هفته بر تغییرات هسیتولوژیک بافت چربی و نفوذ ماکروفاژی و همچنین متغیرهای سرمی چربی و شاخصهای گلیسمیک در موش‌های صحرایی نر چاق انجام شد. مواد و روش ها: نمونه‌برداری خونی و بافتی از 72 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار(وزن 5 ± 195 گرم، سن هشت هفته) پس از ناشتایی شبانه در هفته‌های اول، هجدهم و بیست و هشتم صورت گرفت. پس از نمونه‌برداری پایه، 64 سر موش باقیمانده به‌طور تصادفی به گروه‌های کنترل (CO) (16 سر) و رژیم غذایی پرچرب غیراشباع (UHFD) (۴۸ سر) تقسیم شدند. پس از 18 هفته، گروه UHFD به زیرگروه‌های تغییر محتوای رژیم غذایی (SD)، فعالیتورزشی (EX)، محدودیت کالری (CR)، ترکیبی (CR+EX) و رژیم پرچرب (UHFD) تقسیم شد. گروه ورزشی به‌مدت 10 هفته (پنج جلسه در هفته)، تمرین هوازی با شدت معادلVo2max 75-70 درصد انجام داد. CR با کاهش 25 درصد از کالری جیرۀ دریافتی اعمال شد و گروه SD تحت تغییر جیرۀ غذایی از رژیم پرچرب غیراشباع به غذای استاندارد قرار گرفت. تغییرات هیستولوژیک بافت چربی نواحی رتروپریتونئال و مزنتریک به همراه میزان نفوذ ماکروفاژی به نواحی مذکور، پس از پاساژ بافتی، رنگ‌آمیزی H & E و عکس‌برداری میکروسکوپی با رزولوشن زیاد، ارزیابی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمام شاخصهای گلیسمیک و لیپیدی (به‌جز HDL) و همچنین مساحت آدیپوسیت‌های نواحی مطالعه‌شده در گروه‌های مداخله در مقایسه با UHFD تفاوت معنا‌داری را نشان دادند ( 0.05>P)؛ نتیجه گیری: به ‌نظر می‌رسد روش‌های مداخلة انرژی صرف‌نظر از نوع مداخلۀ انجام‌شده، احتمالاً به‌واسطۀ کاهش سطح آدیپوسیت و نه به‌دلیل تغییر نفوذ ماکروفاژی می‌توانند بهبود متغیرهای متابولیک به همراه داشته باشند.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2066_6f4920ea25403ec77bee9efce43ea25e.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 Construction of Physical Fitness Norms for Women Aged 18-60 Years of Isfahan تدوین نُرم‌های عوامل آمادگی جسمانی برای زنان سنین 18-60 سالۀ شهر اصفهان 148 121 2116 10.22089/spj.2020.6325.1812 FA سهیلا کلانتری دانشجوی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان سید محمد مرندی استاد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان 0000-0003-3877-870x وازگن میناسیان دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان 0000-0002-7404-1409 حمزه اکبری بوکانی استادیار دانشگاه علامه طباطبایی تهران، ایران Journal Article 2018 08 26 The aim of this study was to construct physical fitness Norms for women aged 18-60 years of Isfahan and it was descriptive normative research. Methods & Materials: A number of 372 women, (Mean: 39.48 ±12.64 years; Height: 159.15±6.66 cm; Weight: 67.44±10.19kg; BMI: 26/71±4/27 kg/m2), were randomly selected as subjects. The measurement tools of this study were physical fitness standard tests including Flexibility sit & Reach, Rockport 1 mile walking/Running, curl up, hand grip and push up tests, that have been used for construction of norms. Descriptive statistics and computation of Z scores and point percentages were used to construct norms. Results: The analysis of research findings revealed that cardiovascular endurance means (38.34± 9.42ml.kg.min), body fat percent (30.30± 7.78), Handgrip (21.27±6.74kg), Endurance of shoulder girdle muscles (6.87±7.75 push-up), flexibility (30.45±7.66 cm) and endurance of abdominal muscles of subjects (13.74±13.48 curl-up) were respectively. Conclusions: Compared to available norms in this area and other countries, findings of results revealed that in cardiovascular endurance, endurance of abdominal muscles and handgrip strength, subjects were in weak conditions, also in endurance of shoulder girdle & body fat percent, subjects’ conditions were moderate, but in flexibility of body, they have nearly optimal conditions. Generally, physical fitness status and regular physical activity of subjects were not optimal. اهداف: این پژوهش با هدف تدوین نُرمهای عوامل آمادگی جسمانی برای زنان سنین 18-60 سالۀ شهر اصفهان انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی بود. تعداد 372 نفر از زنان با میانگین سن 64/12 ± 48/39 سال، قد 66/6 ± 14/159 سانتیمتر، شاخص تودۀ بدن 27/4 ± 71/26 کیلوگرم/ مترمربع، و وزن 19/10 ± 44/67 کیلوگرم، نمونۀ آماری پژوهش را تشکیل دادند که به شکل تصادفی در طبقات سنی مختلف تقسیم شدند. از آزمونهای دویدن/ راه‌رفتن راکپورت برای اندازهگیری استقامت قلبی-عروقی، شنای روی زمین تعدیل‌شده برای سنجش استقامت عضلات کمربند شانهای، آزمون دراز و نشست برای سنجش استقامت عضلات ناحیۀ شکم، نیروسنج دستی برای سنجش قدرت عضلات مچ دستی، آزمون بشین و برس برای تعیین انعطاف ناحیۀ کمری و عضلات همسترینگ، چین پوستی سه‌ناحیهای و معادلۀ جکسون و پولاک برای تخمین درصد چربی بدن استفاده شد. از آمار توصیفی، معادلۀ Z و محاسبۀ نقاط درصدی، به‌تفکیک آزمونهای مختلف آمادگی جسمانی نُرم تهیه شد. یافتهها: نتایج نشان داد که میانگین استقامت قلبی-عروقی آزمودنیها (42/9 ± 34/38 میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه)، درصد چربی (78/6 ± 30/30)، قدرت مچ دست راست (74/6 ± 27/21 کیلوگرم)، قدرت مچ دست چپ(98/5 ± 10/20)، استقامت عضلانی ناحیۀ شکم (تعداد 48/13± 74/13 دراز و نشست)، انعطاف بدنی (66/7 ± 45/30 سانتیمتر)، استقامت عضلانی ناحیۀ کمربند شانهای (تعداد 75/7 ± 87/6 شنای سوئدی اصلاح‌شده) بود. نتیجه گیری: در مقایسۀ میانگین و نُرم‌های افراد هم‌سال کشورهای دیگر در متغیرهای استقامت قلبی-عروقی، استقامت ناحیۀ شکمی، درصد چربی بدن، شنای سوئدی و انعطاف بدنی، آزمودنی ها در وضعیت مطلوب بودند و در متغیر قدرت مچ دستی و WHR در وضعیت ضعیف قرار داشتند. به‌طورکلی، وضعیت آمادگی جسمانی و میزان فعالیت ورزشی منظم آزمودنیها در حد بهینه نبود.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2116_4ba3c163cd1efd4c14e3a415fa0a3010.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 Comparison of Total Genotype Score (TGS) of Power/ Strength Responsible ACE, HIF1α and IGF1 Polymorphisms of Elite, Amateur Karate-kas vs. non-Athletes مقایسۀ نمرۀ ژنتیکی (TGS) پلی‌مورفیسم‌های وابسته به عملکرد قدرتی/توانی ‌-ACE، HIF1α و IGF1 کاراته‌کاران نخبه و آماتور ایرانی با غیرورزشکاران 176 149 2207 10.22089/spj.2020.8849.2026 FA محمد رضا باتوانی استادیار مرکز تربیت‌بدنی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-5329-268X کامران قائدی استاد گروه سلولی و مولکولی و میکروب‌شناسی، دانشکدۀ علوم و فناوری‌های زیستی‌، دانشگاه‌ اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2020 05 04 Objectives: Human athletic performance is an enormously complex multifactorial phenomenon, and is affected by numerous intrinsic (genetics) and extrinsic factors (e.g., training, nutrition). Total genotype score is a new model that was developed as a favorable polygenic profile in the elite athlete group, so the aim of this survey was the comparison of total genotype score of power/ strength responsible ACE, HIF1α and IGF1 polymorphisms of elite, amateur karate-kas vs. non-athletes. Methods & Materials: This survey was done on 252 healthy Isfahanian subjects aged 27.2 ± 7.4 years including 124 males and 128 females sub-divided into elite (N= 80); amateur (N= 86) vs. non-athlete (N= 86 people with the same anthropometric characteristic by elite and amateur corps) groups. The amount of 5cc blood from brachiocephalic vein was taken in tubes including EDTA, then DNA was extracted using a modified salting-out method; polymorphisms were determined by PCR; and the restriction fragment lengths of the products were analyzed by electrophoretic separation, so TGS was calculated finally. Non–parametric Chi-Square and one-way ANOVA by using the SPSS software were used to assess the statistical differences. The level of significance was considered at P <0.05. Results: Genotyping analyses indicated that in elite karate-ka, an increase in DD frequency was observed (63.0%) compared to non-athlete (41.0%) and amateur Karate-ka groups, significantly (14.7%) (χ2=14.430; P=0.011); but genotype distribution of HIF1α (χ2=2.746, P=0.60) and IGF1 (χ2=1.549, P=0.81) weren’t significantly different. In addition, the mean of TGS of elite karate-kas (69.85) was higher than amateur Karate-kas (64.40) and non-athlete (63.37), but it wasn’t significant (F=1.66, P=0.08). Conclusions: Results have proved that the ACE is a sensitive polymorphism tool to differentiate elite from amateur karate-kas. Additionally, the use of TGS hadn’t been revealed in survey because karate has the multifactorial demands to for success likely; so, the genetic talent needs to be checked by a variety of polymorphisms in different geographical zones, too. اهداف: عملکرد ورزشی ویژگی پیچیده‌ای است که از ژنتیک افراد و عواملی محیطی همچون تغذیه و تمرین تأثیر می‌پذیرد. نمرۀ ژنتیکی کلی (TGS)، روش جدید استعدادیابی ژنتیکی در سالهای اخیر است؛ بنابراین هدف از انجام‌شدن مطالعۀ حاضر، مقایسۀ TGS پلیمورفیسمهای کاندیدای وابسته به عملکرد قدرتی/توانیACE، HIF1α و IGF1 کاراتهکاران نخبه و آماتور ایرانی با غیرورزشکاران بود. مواد و روش ها: آزمودنی‌های پژوهش252 نفر داوطلب سالم از استان اصفهان (124 مرد و 128 زن) با میانگین سنی 4/7 ± 2/27 سال بودند که برحسب سطح قهرمانی در گروههای کاراتهکاران نخبه (80 قهرمان)، آماتور (86 نفر) و غیرورزشکاران (86 نفر) قرار گرفتند، اما از لحاظ قد، وزن و سن مشابه بودند. نمونه‌های خونی در تیوبهای حاوی EDTA، گردآوری شدند و پس از استخراج DNA به روش نمکاشباع و رسوب الکل، برای تعیین نوع پلی‌مورفیسم‌ها پس از طی مراحل PCR و RFLP با انجام‌دادن الکتروفورز ژنوتیپینگ شدند و TGS محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی، آنوای ساده و کایاسکوئر در نرمافزار اس‌پی‌اس‌اس استفادهشد. سطح معناداری نیز 0.05 >P تعیین شد. یافته ها: در پلیمورفیسم ACE، ژنوتیپ DD در گروه حرفه‌ای (63 درصد) به‌طور معناداری بیشتر از گروه غیرورزشکار (41 درصد) و گروه آماتور (7/14 درصد) بود ( 0.011=P ، 14.430 = 2χ)، اما در شیوع ژنوتیپینگ پلیمورفیسمهای HIF1α ( 0.60=P، 2.746 = 2χ) و IGF1 ( 0.81=P ، 1.549 = 2χ) تفاوت معناداری مشاهده نشد. به‌علاوه، میانگین نتایج TGS در گروه کاراتهکاراننخبه (با میانگین85/69 ) بیشتر از کاراتهکاران آماتور (با میانگین40/64) و غیرورزشکاران (با میانگین 37/63) بود، اما این تفاوت معنادار نبود (08/0=P، 66/1=F). نتیجه گیری: یافته‌های پژوهش حاضر نشانداد در کاراته از میان پلیمورفیسمهای کاندیدا، ACE ضریب تمیز بیشتری دارد، اما احتمالاً با توجه به ماهیت چندعاملی عملکرد موفق در کاراته دربارۀ کاربرد TGS به احتیاط بیشتر و به‌طورکلی دربارۀ کاربرد TGS در مقولۀ استعدادیابی ژنتیکی ورزشی، به بررسیهای اقلیمی با پلیمورفیسمهای متنوعی نیاز است.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2207_4aecfbe5d21e3f7912bf8eb29124423a.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری) فیزیولوژی ورزشی 2322-164X 14 53 2022 04 21 The Effect of Eight Weeks of Increasing Aerobic Training and Pumpkin Seed Supplementation on Oxidative Stress Indices of Lung Tissue in Rats Poisoned with Hydrogen Peroxide تأثیر هشت هفته تمرین هوازی فزاینده و مکمل بذر کدو بر شاخص‌های فشار اکسایشی بافت ریۀ موش‌های مسموم‌شده با آب اکسیژنه 202 177 2686 10.22089/spj.2021.10524.2137 FA مهشید مهذب گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران حسن متین همایی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-9340-1759 سید علی حسینی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران 0000-0001-9122-3952 صالح رحمتی احمدآباد گروه تربیت بدنی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران Journal Article 2021 05 21 Objectives: The aim of this study was to investigate the effect of eight weeks of aerobic training and pumpkin seed supplementation on pulmonary oxidative stress indices of H2O2 poisoned rats. Methods & Materials: 42 male Wistar rats were randomly divided into 7 groups: control, poisoned, poisoning+ 1 g pumpkin, poisoning+ 2 g pumpkin, poisoning+ aerobic exercise, poisoning+ 1 g pumpkin+ exercise, poisoning+ 2 g pumpkin+ exercise. Induction of oxidative stress by intraperitoneal injection of 0.1 mg/ kg of hydrogen peroxide for 3 days per week, receiving pumpkin seeds at 1 and 2 g per kg of body weight and exercise program including increasing running on a treadmill for 8 weeks (3 days Per week with a minimum speed of 8 meters per minute and a slope of 10 degrees). Specialized kits were used to measure cytochrome c, ATP, MDA and PAB indices and the data were analyzed by two-way analysis of variance at a significance level of 0.05. Results: The results showed that H2O2 poisoning caused a significant decrease in ATP and significant increase in pulmonary cytochrome C, MDA and PAB (P <0.05). Pumpkin seed doses had no significant effect on MDA, cytochrome c and ATP concentrations (P> 0.05). On the other hand, receiving 2 g of pumpkin seeds caused a significant decrease in PAB concentration (P <0.05). Eight weeks of aerobic exercise had no significant effect on pulmonary MDA concentration (P> 0.05), but significantly increased ATP concentration and decreased cytochrome c and PAB concentrations (P <0.05). Interaction of aerobic exercise with pumpkin seed doses increased ATP and decreased concentrations of MDA, cytochrome c and PAB (P <0.05). Conclusions: The single effects of pumpkin seeds seem to be dependent on tissue and dosage. Eight weeks of aerobic exercise is also a good antioxidant solution in hydrogen peroxide poisoning, depending on the factors. The combination of aerobic exercise and high doses of pumpkin seed supplement has additional effects on oxidative indices of lung tissue in rats poisoned with Hydrogen Peroxide. اهداف: مطالعۀ حاضر با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی و مکمل بذر کدو بر شاخص‌های فشار اکسایشی ریوی رت‌های مسموم‌شده با آب اکسیژنه (H2O2 ) انجام شد؛ مواد و روش ها: 42 سر رت نر ویستار تصادفی به هفت گروه کنترل، مسموم‌شده، مسمومیت + یک گرم کدو، مسمومیت + دو گرم کدو، مسمومیت + تمرین هوازی، مسمومیت+ یک گرم کدو + تمرین، مسمومیت+ دو گرم کدو + تمرین تقسیم شدند. القای فشار اکسایشی با تزریق درون‌صفاقی mg/kg 1/0 هیدروژن پراکسید به‌مدت سه روز در هفته، دریافت بذر کدو به‌صورت یک و دو گرم به‌ازای هر کیلوگرم از وزن بدن و برنامۀ تمرینی شامل هشت هفته دویدن فزاینده روی تردمیل (سه روز در هفته با حداقل سرعت هشت متر بر دقیقه و شیب 10 درجه) بود. از کیت‌های تخصصی به‌منظور اندازه‌گیری شاخص‌های سیتوکروم c، ATP، MDA و PAB استفاده شد و داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس دوراهه در سطح معناداری 05/0 تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد مسمومیت با H2O2سبب کاهش معنادار ATP و افزایش معنادار سیتوکرومC ،MDA و PAB ریوی شد (P < 0.05). دریافت دوزهای بذر کدو اثر معناداری بر غلظت MDA، سیتوکرومc و ATP نداشت (P > 0.05). از طرفی دریافت دو گرم بذر کدو موجب کاهش معنادار غلظت PAB شد (P < 0.05). هشت هفته تمرین هوازی اثری معناداری بر غلظت MDA ریوی نداشت (P > 0.05)، اما غلظت ATP را به‌صورت معناداری افزایش داد و غلظت سیتوکروم c و PAB را کاهش داد (P < 0.05). تعامل تمرین هوازی با دوزهای بذر کدو باعث افزایش ATP و کاهش غلظت MDA، سیتوکروم cو PAB شد (P < 0.05). نتیجه گیری: به نظر می رسد اثرات مجرد بذر کدو به بافت و دوز مصرفی وابسته باشد. هشت هفته تمرین هوازی نیز بسته به عواملی راهکار ضداکسایشی مناسبی در شرایط مسمومیت با پراکسید هیدروژن است. ترکیب تمرین هوازی و دوزهای بیشتر مکمل بذر کدو اثرات مضاعفی بر شاخص‌های اکسایشی بافت ریه در رت‌های مسموم‌شده با آب اکسیژنه دارد.

https://spj.ssrc.ac.ir/article_2686_3a0844cee4fcf57de0c71e9ad3035478.pdf