مقدمه و اهداف: هدف پژوهش حاضر مقایسه‌ی تاثیر شنای پرشدت و کم شدت بر میزان اشتها و مقادیر گرلین سرم در زنان ناجی‌غریق دارای اضافه وزن بود. مواد و روشها: در این مطالعه متقاطع، ۱۴ زن ناجی‌غریق با میانگین سنی 22/4±85/39سال و شاخص توده بدن 07/3±85/28کیلوگرم بر مترمربع، پس از صرف صبحانه‌ی استاندارد در دو جلسه مجزا یکی از دو پروتکل شنا را اجرا کردند: جلسه پرشدت: ۶ ×۵۰ متر کرال‌سینه با حداکثر سرعت؛ استراحت بین تکرارها: ۵ دقیقه؛ مدت کل: حدود ۳۰ دقیقه. جلسه کم‌شدت: ۱۰۰۰ متر کرال‌سینه مداوم؛ مدت کل: حدود ۳۰ دقیقه. پس از حداقل 60 دقیقه استراحت اجازه درخواست نهار وجود داشت. پرسشنامه اشتها پیش از صبحانه، بلافاصله پس از فعالیت، یک ساعت پس از فعالیت و در زمان درخواست ناهار تکمیل شد، همچنین خون‌گیری برای اندازه‌گیری گرلین و لاکتات قبل و بعد فعالیت و زمان درخواست نهار انجام شد. داده‌ها با آزمون تی وابسته و تحلیل‌واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: افزایش بیشتر در شنای پرشدت در سطوح گرلین (026/0=p)، کاهش بیشتر در شنای پرشدت در احساس گرسنگی (04/0=p) و احساس پُری (03/0=p) مشاهده شد، اما لاکتات (79/0=p)، میل به خوردن (63/0=p) و کالری دریافتی در ناهار(32/0=p) تفاوت معنی‌داری نداشتند. نتیجه‌گیری: شنای کم‌شدت در مقایسه با پرشدت افزایش بیشتر در گرلین و کاهش بیشتری در گرسنگی و پری ایجاد کرد و با وجود عدم تفاوت در مصرف کالری، می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر برای سرکوب اشتها در زنان دارای اضافه وزن پیشنهاد شود، هرچند اثر بخشی طولانی مدت این مداخله باید مورد مطالعه قرار بگیرد.