هدف. هدف فراتحلیل حاضر بررسی تاثیر انواع تمرین ورزشی بر مقادیر گردشی آیریزین در افراد با اختلالات متابولیکی می باشد.
روش پژوهش. جست وجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Science of Web، Scopus، Scholar Google و همچنین پایگاه های ایرانی بدون محدودیت زمانی برای شروع تا تاریخ ۱۵ آذر ماه ۱۴۰۳ انجام شد. معیارهای ورود به مطالعه حاضر براساس دستورالعمل PICOS(جمعیت، مداخله، مقایسه، متغیر و نوع مطالعه) شامل: ۱) افراد بزرگسال بالای ۱۸ سال و مبتلا به یکی از اختلالات متابولیکی، ۲) تمرینات ورزشی منظم با طول مداخله بیش از دو هفته، ۳) مطالعات دارای گروه کنترل یا بیش از یک گروه تمرینی و ۴) آیریزین اندازه گیری شده در گردش خون (سرم و پلاسما) بودند.
یافته ها. در مجموع ۲۷ مطالعه شامل ۱۲۰۴ آزمودنی مرد و زن با بازه سنی ۲۰-۷۵ سال وارد فراتحلیل حاضر شدند. بر اساس نتایج فراتحلیل، در افراد با وضعیت متابولیکی متفاوت، تمرین ورزشی باعث افزایش سطح سرمی آیریزین می شود و همچنین هر سه تمرین هوازی (۱۵ مداخله، 09/۰P=، ۴۲۲/0=SMD) و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) (۸ مداخله، 001/0P=، ۹۸۱/0=SMD) و تمرین ترکیبی مقاومتی و هوازی (۹ مداخله، 036/0P=، ۳۹۱/0=SMD) باعث افزایش معنی داری در سطوح آیریزین شد. در حالی که تمرین مقاومتی (11 مداخله، 116/0P=، ۳۰۹/0=SMD) باعث تغییر معنی داری در سطوح آیریزین نشد.
نتیجه‌گیری. به‌طورکلی نتایج مطالعه ما نشان داد که تمرین ورزشی مداخله مؤثر برافزایش سطوح سرمی آیریزین در افراد با وضعیت متابولیکی مختلف هست. بااین‌وجود پاسخ آیریزین به تمرین ورزشی وابسته به نوع تمرین است.