هدف: این پژوهش با هدف بررسی پاسخ برخی شاخص‌های آنابولیکی (فاکتور رشد شبه انسولین-1 و هورمون رشد) به چهار هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون در پسران والیبالیست حرفه‌ای جوان انجام شد.

مواد و روش‌ها: جامعه آماری در پژوهش نیمه‌تجربی حاضر، پسران جوان والیبالیست حرفه‌ای در شهر زاهدان با دامنه سنی 25-20 سال بودند. تعداد 20 والیبالیست به‌صورت هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب و در دو گروه BFR و NBFR به‌شکل تصادفی قرار گرفتند. گروه BFR تحت برنامه تمرینی با محدودیت جریان خون و گروه NBFR محدودیت جریان خون در تمرین نداشتند. برنامه تمرینی گروه NBFR با شدت 70 درصد و گروه BFR با شدت 30 درصد یک تکرار بیشینه انجام شد. خون‌گیری در دو نوبت در پیش و پس‌آزمون در شرایط مشابه انجام شد. GH و IGH با استفاده از کیت الایزا ساخت کانادا اندازه‌گیری شدند؛ از آزمون t مستقل و t همبسته برای آزمون فرضیه‌ها در سطح معناداری 05/0p< با نرم افزار آماری SPSS-25 استفاده گردید.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطوح فاکتور رشد شبه انسولین-1 و هورمون رشد در هر دو گروه افزایش معناداری داشته است (00/0p=). همچنین نتایج نشان داد که بین دو گروه در سطوح فاکتور رشد شبه انسولین-1 تفاوت معنادار بوده است (00/0p=). ولی سطوح هورمون رشد تفاوت معناداری را نشان نداده است (07/0p=).

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد، استفاده از تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان ‌خون بتواند جایگزین مناسبی برای ورزشکارانی باشد که نمی‌توانند تمرین مقاومتی با شدت بالا انجام دهند و روشی ایمن و مؤثر برای بهبود هورمون‌های آنابولیک