زمینه و هدف: عصاره توت سیاه نیوزیلندی (NZBC) به دلیل محتوای بالای آنتوسیانین، به‌عنوان مکملی ارگوژنیک و تعدیل‌کننده متابولیک مورد توجه قرار گرفته است. بااین‌حال، شواهد موجود درباره اثرات آن بر متابولیسم سوبسترا تناقض‌آمیز است که بخشی از آن احتمالاً ناشی از تفاوت در پروتکل‌های مصرف می‌باشد. هدف این مرور سیستماتیک، بررسی اثرات ارگوژنیک و تغییرات اکسیداسیون سوبسترا ناشی از NZBC و مقایسه اثرات مصرف حاد و مزمن بر شاخص‌های متابولیک و عملکردی در طول فعالیت ورزشی بود.

روش‌ها: این مطالعه بر اساس دستورالعمل PRISMA انجام شد. جست‌وجوی ساختاریافته در پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science تا آپریل 2026 انجام گرفت.کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده (RCT)که اثر NZBC را بر اکسیداسیون سوبسترا و شاخص‌های عملکرد ورزشی در افراد سالم، فعال یا ورزشکاران استقامتی بررسی کرده بودند ،وارد مطالعه شدند. خطر سوگیری با ابزار Cochrane RoB 2 ارزیابی گردید.



یافته‌ها: 10 RCT با کیفیت روش‌شناختی قابل قبول وارد مرور شدند و یافته‌ها الگویی کاملاً وابسته به زمان نشان دادند. مصرف مزمن NZBC (7 تا 14 روز، 105 تا 210 میلی‌گرم آنتوسیانین در روز) به‌طور پیوسته موجب افزایش معنادار اکسیداسیون چربی (10 تا 66 درصد) و کاهش RER در فعالیت‌های زیربیشینه شد، درحالی که مصرف حاد هیچ تغییر معناداری ایجاد نکرد.. بهبود عملکرد استقامتی بویژه در آزمون‌‌های تایم‌تریل در برخی مطالعات مشاهده شد که همراستا با تغییرات اکسیداسیون سوبسترا نبود و نشان می‌دهد احتمالاً مکانیسم‌های غیرمتابولیک نقش داشته‌اند.



نتیجه‌گیری: اثربخشی NZBC در افزایش چربی‌سوزی مستلزم بارگیری مزمن حداقل 7 روزه است و مصرف تک ‌دوز برای اهداف متابولیک احتمالا ناکارآمد می‌باشد