هدف: فیبروز ریوی ایدیوپاتیک یک بیماری‌ مزمن و پیشرونده ریوی است که با التهاب، استرس اکسیداتیو و تجمع فیبروبلاست‌ها موجب اختلال در عملکرد ریه و نارسایی تنفسی می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط همراه با مصرف مکمل امگا ۳ بر فاکتورهای مرتبط با فیبروز ریوی در مدل حیوانی القاشده با بلئومایسین انجام شد.

مواد و روش‌ها: تعداد 25 موش صحرایی نر نژاد ویستار (10–8 هفته، وزن ۲۰۰ تا ۲۵۰ گرم) تصادفی در پنج گروه پنج‌تایی شامل: کنترل، فیبروز، تمرین، مکمل امگا ۳ و ترکیب تمرین و امگا ۳ تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی شامل هشت هفته دویدن روی تردمیل بود و مکمل امگا ۳ به صورت گاواژ تجویز شد. پس از بررسی نرمال بودن داده‌ها، تحلیل داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی انجام شد. سطح معنی‌داری 05/0> P درنظر گرفته شد و تحلیل‌ها باSPSS نسخه 26 انجام گرفت. متغیرهای پژوهش شامل بیان ژن‌های فیبروتیک TGF-β1،α-SMA و سطح هیدروکسی‌پرولین و کلاژن بود.

یافته‌‌ها: نتایج نشان داد، تمرین تداومی و مصرف امگا3 به‌صورت مستقل موجب کاهش معنی‌دار عوامل فیبروتیک نشدند؛ با این حال، ترکیب این دو مداخله به کاهش معنی‌دار بیان ژن‌های فیبروتیکTGF-β1 ، سطح HOP و کلاژن منجر شد که بیانگر اثر هم‌افزا در مهار روند فیبروز ریوی است، اما این کاهش در بیان ژن α-SMA معنی‌دار نبود.

نتیجه‌گیری: براساس یافته‌ها، به‌کارگیری هم‌زمان تمرین هوازی و مکمل امگا ۳ می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد غیردارویی مؤثر در کاهش شدت فیبروز ریوی و احتمالاً بهبود شاخص‌های مرتبط با عملکرد ریه پیشنهاد شود.