هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثر هشت هفته تمرین ترکیبی با و بدون مصرف دانه چیا بر برخی شاخص‌های غیرمستقیم مقاومت به انسولین زنان مبتلا به سندرم متابولیک (MS) بود. در یک طرح نیمه تجربی، 26 زن غیریائسه 40-52 ساله مبتلا به MS در یکی از دو گروه تمرین ترکیبی و مصرف دانه چیا (T+S) و تمرین ترکیبی (T) قرار گرفتند. گروه T+S روزانه ۲۰ گرم دانه چیا دریافت کردند. پروتکل تمرینی شامل سه جلسه تمرین (مقاومتی با وزن بدن (RPE 15-17) و هوازی (60-80% HRR)) در هفته به‌ مدت 70-90 دقیقه بود. نمونه‌های خونی جهت سنجش پروفایل لیپیدی، مقاومت به انسولین، TYG، TG/HDL و TYG-BMI در دوره فولیکولی اخذ شد. برای تحلیل داده‌ها، آزمون تی مستقل و زوجی، یومن ویتنی، ویلکاکسون و همبستگی پیرسون در سطح معناداری 0.05 >α محاسبه شد. نتایج نشان داد، هشت هفته تمرین ترکیبی با مصرف دانه چیا در مقایسه با گروه تمرین ترکیبی به کاهش معنی‌دار شاخص TYG (p<0.01) و TG/HDL (p<0.02) منجر شد. بین دو متغیر HOMA-IR و TYG همبستگی متوسط مثبتی (0.001>p) وجود داشت. همچنین هشت هفته تمرین ترکیبی باعث بهبودIR ،TYG-BMI زنان مبتلا به سندروم متابولیک شد (0.05>p) و مصرف دانه چیا همراه تمرین ترکیبی تاثیر مضاعفی نداشت و نتوانست تفاوت معنی‌داری بین دو گروه ایجاد کند (0.05<p). تمرین ترکیبی همراه با دانه چیا موجب کاهش بیشتر TYG و TG/HDL شد، اما در بهبود مقاومت به انسولین بر تمرین برتری نداشت. همچنین، می‌توان از شاخص TYG برای پیش بینی یا شناسایی ابتلا به مقاومت به انسولین و سندروم متابولیک استفاده کرد.