هدف:این پژوهش به بررسی ارتباط سطح مقطع عضلانی (CSA) با قدرت و توان و همچنین تغییرات آن پس از تمرین مقاومتی پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد افزایش CSA می‌تواند شاخصی برای پیش‌بینی بهبود قدرت باشد، اما این ارتباط به عوامل فردی، سطح تمرین و نوع برنامه وابسته است. روش: مطالعه شامل دو بخش بود. در مطالعه اول، 40 نفر (تمرین‌کرده و تمرین‌نکرده) شرکت کردند و در مطالعه دوم، 20 نفر قبل و بعد از یک دوره تمرین‌های هایپرتروفی بررسی شدند. CSA عضله چهارسر رانی با MRI تسلا ۲۴ ساعت قبل (هر دو مطالعه) و ۴۸ ساعت پس از تمرین (گروه تمرینی) اندازه‌گیری شد. برای تحلیل روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون و رگرسیون در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد (P<0.05). یافته‌ها: در مطالعه اول، CSA با قدرت (r=0.57) و توان پایین‌تنه (r=0.44) همبستگی مثبت و معنادار داشت؛ همچنین بین قدرت و توان نیز همبستگی معنادار (r=0.41) مشاهده شد. در مطالعه دوم، تغییرات CSA در سمت راست با قدرت (r=0.49) و توان (r=0.39) مرتبط بود و همبستگی قدرت و توان پایین (r=0.38) گزارش شد. در سمت چپ، تغییرات CSA با قدرت (r=0.52) و توان (r=0.47) همبستگی متوسط (r=0.51) داشت، در حالی که ارتباط قدرت و توان پایین بود. نتیجه‌گیری: افزایش CSA رابطه معناداری با قدرت دارد اما ارتباط آن با توان ضعیف‌تر است. تمرینات مقاومتی پرحجم موجب افزایش CSA و بهبود قدرت و توان می‌شوند، هرچند تغییرات CSA تأثیر کمتری بر توان دارد. همچنین نوع تمرینات هایپرتروفی در میزان این تغییرات نقش مهمی داشته و نیازمند پژوهش‌های بیشتر است.