هدف: سالمندی با دیسبیوز روده و التهاب مزمن همراه است. فعالیت بدنی می‌تواند میکروبیوتای روده را تعدیل کند، هدف این مطالعه مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات هوازی و مقاومتی بر فراوانی نسبی Bifidobacterium، Bilophila، Enterococcus، Parabacteroides، Roseburia و Ruminococcus در رت‌های نر سالمند ویستار بود.

مواد و روش‌ها:۲۴ سر رت نر سالمند (۱۳ ماهه، ۸=n) به سه گروه کنترل، هوازی (۵ جلسه/هفته، ۱۵–۳۰ دقیقه، ۴۰–۷۰% سرعت بیشینه) و مقاومتی (۵ جلسه/هفته، ۱۴–۲۰ صعود از نردبان ۸۰ درجه، ۶۰% حداکثر ظرفیت حمل ارادی) تقسیم شدند. فراوانی نسبی با روش Real-Time PCR و پرایمرهای اختصاصی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با آزمون کروسکال-والیس و مقایسه‌های جفتی با من-ویتنی یو و تصحیح بونفرونی (سطح معنی‌داری اصلاح‌شده ۰۱۶۷/۰) انجام گردید.

یافته‌ها: هر دو تمرین هوازی و مقاومتی افزایش معنی‌دار Bifidobacterium (به‌ترتیب ۰۰۱/۰> pو ۰۱۹/۰=p) و Parabacteroides (به‌ترتیب ۰۰۱/۰> pو ۰۰۸/۰=p) و کاهش معنی‌دار Bilophila (۰۱۷/۰= pبرای هر دو) را در مقایسه با کنترل نشان دادند. با این حال، تنها تمرین هوازی باعث افزایش معنی‌دار Roseburia (۰۰۱/۰>p) و Ruminococcus (۰۰۶/۰=p) شد، در حالی که تمرین مقاومتی تأثیر معنی‌داری بر این دو جنس نداشت (به‌ترتیب ۰۲۷/۰= pو ۵۳۷/۰ =p). تغییرات Enterococcus در هیچ‌یک از گروه‌ها معنی‌دار نبود (۰۳۲/۰= pبرای آزمون کلی). افزایش Bifidobacterium در گروه هوازی (73/10 ± 06/9) به‌مراتب بیشتر از گروه مقاومتی (23/5 ± 39/2) بود.

نتیجه‌گیری: هر دو تمرین اثرات مطلوبی بر ترکیب میکروبیوتای روده دارند، اما تمرین هوازی با تأثیر گسترده‌تر بر جنس‌های تولیدکننده بوتیرات (Roseburia و Ruminococcus)، مزایای بیشتری در تعدیل دیسبیوز مرتبط با سالمندی نشان می‌دهد