1
دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2
استادیار، گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3
3. Department of exercise physiology, Faculty of physical education and Sciences sport, university of Tabriz, Tabriz, Iran
10.22089/spj.2026.19513.2456
چکیده
بدین منظور از بین جامعه زنان مبتلا به دیابت نوع 2 شهرستان تبریز تعداد 20 آزمودنی به صورت تصادفی ساده به دو گروه شامل تمرین هوازی و کنترل تقسیم شدند. تمرین هوازی تناوبی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و با افزایش تدریجی مدت (20 تا 60 دقیقه) و شدت تمرین (60 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب تعیین شده به روش کارونن اجرا شد، در هفتههای اول و دوم به مدت 20 دقیقه با شدت 60 درصد ضربان قلب ذخیره و در هفتههای هفتم و هشتم به مدت 60 دقیقه با 75 درصد ضربان قلب ذخیره اجرا شد. هر جلسۀ تمرینی شامل 10 دقیقه گرم کردن (راه رفتن سریع و حرکات کششی)، و پنج دقیقه سرد کردن (دوی آهسته و حرکات کششی) بود. قبل و پس از هشت هفته مقادیر pTau217 پلاسما و AQP4 سرم به روش الایزا اندازهگیری شد. از آزمونهای آماری تی همبسته و مستقل در سطح معناداری 05/0=α جهت تجزیه و تحلیل آزمون فرضیهها استفاده شد. یافتهها: نتایج آزمون تی همبسته نشان داد که انجام تمرین اینتروال هوازی به ترتیب موجب افزایش و کاهش معنیدار مقدار AQP4 سرم و pTau217 پلاسما در گروه تمرین شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که هشت هفته تمرین اینتروال هوازی میتواند موجب افزایش سطوح سرمی AQP4 و کاهش سطوح pTau217 پلاسما در زنان مبتلا به دیابت نوع دو شود.