نوع مقاله : مقاله مروری

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

2 استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران

3 کارشناس ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

چکیده

هدف این مطالعه، مروری بر روش های مختلف تهاجمی و غیرتهاجمی در تعیین آستانه بی هوازی، می باشد. آستانه بی هوازی به منزله یک شاخص از فعالیت فیزیکی، بالاترین شدت ورزش است که طی آن هزینه انرژی عملکرد ورزشی عمدتا از دستگاه هوازی تامین شده و نرخ بروز لاکتات خون با نرخ پالایش آن برابری می کند. به دلیل اینکه پدیده آستانه بی هوازی با تغییر سیستم تأمین انرژی از هوازی به بی هوازی همراه است، این فاکتورمتابولیک در برنامه ریزی دقیق تمرینات ورزشی ، تعیین محدوده های شدت کار و پیش بینی عملکرد ورزشکاران بویژه در ورزشکاران استقامتی از اهمیت بالا برخوردار است.سنجش مستقیم لاکتات خون احتمالا دقیق ترین روش تهاجمی در تعیین آستانه بی هوازی است، که هزینه بر است و آزمودنی را با مخاطره نمونه گیری از خون مواجه می کند. لذا، روش های غیرتهاجمی که عمدتأ از ارتباط ضربان قلب به نرخ بارکار یا تغییرات پارامترهای تنفسی مانند معادل تهویه ای گازهای تنفسی بهره می برند، برای براورد آستانه بی هوازی مورد توجه قرار گرفته است .همچنین، روش سنتی در تعیین آستانه بی هوازی ،عمدتأ از مدل های دوفازی استفاده می کند ؛ در حالیکه،پژوهش های اخیر استفاده از مدل های سه فازی را ترجیح می دهند که براورد بهتری از محدوده های شدت کار هنگام فعالیت ورزشی ارائه می دهد. از اینرو، پژوهش حاضر ، روش های متداول در تعیین آستانه بی هوازی را اشکار نمودن کاستی ها و مزایای آن ها در قالب مدل های دو فازی و سه فازی را واکاوی می کند.

کلیدواژه‌ها