نوع مقاله : مقاله مروری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران

2 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران

چکیده

افزایش قدرت پس از یک دورۀ تمرین مقاومتی و چند انقباض نسبتاً شدید(توانمندسازی پس‌فعالی) و همچنین کاهش قدرت بعد از انقباضات تکراری(خستگی) و حرکات کششی ایستا(ناتوانایی پس‌فعالی)، فقط مربوط به عضله نیست؛ بلکه سایر عوامل نیز مانند سیستم عصبی در این امر دخیل هستند. در سال‌های گذشته روش‌های مختلفی، همچون: الکترومایوگرافی سطحی، ثبت بازتاب نخاعی و ثبت تک‌واحد حرکتی، برای اثبات نقش عوامل عصبی در تغییرات زودگذر و ماندگار قدرت به ‌کار برده شده است. در 30 سال گذشته روش‌های نوینی همچون TMS، برای بررسی سازوکارهای عصبی، در پاسخ و سازگاری، به دنبال فعالیت مقاومتی به کار گرفته ‌شده است و اهمیت برانگیختگی و سطح ‌فعال‌سازی عصبی مرکزی در رخداد خستگی ورزشی و سازگاری‌های حاصل از تمرین مقاومتی، نشان داده‌شده است. در این مقاله به مبانی دستگاه TMS و سطوح کاربرد این تکنیک به‌طور اجمالی اشاره ‌شده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که سطح برانگیختگی، به‌ویژه در قشر حرکتی پس از تکرارهای مقدماتی با بار نسبتاً شدید و پس از یک دوره تمرین مقاومتی افزایش، پس از جلسات تمرینی خسته‌کننده کاهش و بعد از حرکات کششی ایستا، تغییر نمی‌کند. هرچند TMS ابزاری ارزشمند برای تعیین کمیت سهم عوامل عصبی است، اما به تنهایی توانایی پاسخگویی به تمام سازوکارها و سازگاری‌های رخ‌داده پس از مداخله را ندارد و ترکیبی از تکنیک‌های موجود در حیطۀ علوم اعصاب، بینش بیشتری در مورد عملکرد مغز و انعطاف‌پذیری سیستم عصبی- عضلانی، در پاسخ به ورزش حاد و مزمن را فراهم می‌کند.

کلیدواژه‌ها